Ένα ιστολόγιο

Το να πεθαίνεις

2011-03-04T04:06:00.002+02:00

Το να πεθαίνεις χωρίζεται σε δύο κομμάτια। Ένα είναι αυτό που κρατάς εσύ। Το πέθανες। Έχεις πεθάνει। Για 'μενα ας πούμε που είμαι άθεος και υλιστής το "πεθαίνω" πα να πεί τέρμα οι βιολογικές μου λειτουργίες κι αποσυντίθεμαι। Και είναι όπως ένιωθα άπειρα λίγο πριν γεννηθώ। Πριν με φτιάξει η μάννα μου (συλλάβει, γιατί μάλλον τα βιώματα ξεκινάν απ' τη ζωή του εμβρύου στη μήτρα)। Είναι όμως και το κομμάτι του "χάθηκες"। Γιατί η ζωή μας δεν ανήκει σ' εμάς। Ανήκει στους ανθρώπους μας। Ανήκει σ' αυτούς που τους αγαπάμε, που μας αγαπάνε, που εξαρτώνται από μας (κι αν όχι αποκλειστικά άνθρωποι, έστω στα ζώα μας)।
Ο θάνατος για το εγώ είναι εύκολο πράμα। Πηδάς απ΄το μπαλκόνι με το κεφάλι να στοχεύει κατακορύφως κάτω, μαχαιρώνεσαι, πυροβολείσαι, παίρνεις μια υπερβολική δόση από ένα φάρμακο που αντενδείκνυται να πάρεις υπερβολική δόση। Αλλά ένας θάνατος όπου αφήνεις τους δικούς σου ξεκρέμαστους, αυτό είναι η χειρότερη δειλία। Αν πίστευα πως υπάρχει κάποιος θεός, αυτό που θα τιμωρούσε αυτό θα ήταν। Το κύριο και βασικό।
Απόψε πέθανε ο θείος Λάκης। Δεν τον θυμάμαι πολύ καλά। Θυμάμαι ότι ήταν καλός άνθρωπος। Δεν είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω σαν "ενήλικας"। Έχω κάποιες αμυδρές αναμνήσεις। Ο θείος Λάκης πέθανε γύρω στα ७० από καρκίνο στο πάκγρεας। Αυτός ο άνθρωπος έκλεισε λίγο πολύ τον κύκλο του και δε μπορώ να πώ πως τα βαψα μαύρα που πέθανε। Δε μου ταν ευχάριστο, αλλά ομολογουμένως είδα και τους πιό δικούς του ανθρώπους, είδα τον ξάδερφό μου ας πούμε, πως ήταν έτοιμος γι' αυτό। Και πιστεύω πως δεν είναι υπάρχει τίποτα μεμπτό στο να πεθαίνεις κλείοντας έναν κύκλο।
Επίσης πριν δυο μέρες σκοτώσαν δύο μπάτσους, της ομάδας ΔΙΑΣ। Κάτι καθάρματα πέρασαν δίπλα από ένα ες γιου βί, τους γάζωσαν με καλάζνικωφ και τους καθάρισαν। Οι δύο επέζησαν, άκουσα από τα ΜΜΕ। Και οι δύο μας άφησαν χρόνους। Και ήταν στην ηλικία μου। २२, २३, εκεί।
Κυρίως δε μπορώ να καταλάβω γιατί κανείς να θέλει να σκοτώσει δύο παιδιά। Κι ας είναιι και μπάτσοι। Ακόμα και φάλαγγα να σου χουν κάνει στο κρατητήριο (που οι συγκεκριμένοι είναι μάλλον απίθανο)। Δεν αξίζουν αυτό το θάνατο ρε γαμώτο। Σκέψου ότι με το που τους σκοτώνεις, για μένα τουλάχιστον, τους λυτρώνεις από τόσα βάσανα-έστω πες- γιατί τα παιδιά την αγαπούσαν τη ζωή τους και είχαν όνειρα κι ελπίδες να τη ζήσουν όμορφα। Αλλά όποιος τους σκότωσε δε σκότωσε μόνο αυτούς। Σκότωσε και όλους τους δικούς τους ανθρώπους।
Απ΄ ό,τι κατάλαβα αυτοί που τους φάγαν ήταν εγκληματίες ολκής, με ένοπλες ληστείες στο ενεργητικό τους।
Δε θέλω να το καταλάβω αυτό το πράγμα। Είναι δυνατόν να φας τον άλλον για μερικά ψωροφράγκα (κι ας είναι γαμημένα εκατομμύρια, άμα εχει φάει άνθρωπο γι αυτά, πραγματιά τί θα σου προσφέρουν)। Είναι δυνατόν για λίγη ηλίθια χλιδή που θα σου προσέφεραν μερικά εκατομμύρια, κάνα δυο χρόνια σε πολυτελες ξενοδοχείο και μερικές δεκάδες classάτες πουτάνες να φας κάποιον;
Ακόμα και αν βάλουμε στη μέση την ιδεολογία। Ιδεοληψία μάλλον, διότι κυρίως στο όνομα της ιδεοληψίας (που ενίοτε βαπτίζουν θρησκεία) γίνονται εγκλήματα τέτοια। Είναι δυνατόν;

Υγ। για τον Καντάφι। Είναι δυνατόν να θυσιάζεις τόσες ζωές για μία γαμημένη θέση προέδρου; Αν πίστευες στον τίτλο σου (πρόεδρος πάει ελέω λαού κι όχι ελέω θεού ξες) έπρεπε να παραιτηθείς με το που θα πέσει το πρώτο αίμα, έπρεπε να βάλεις το κεφάλι σου εσύ πρώτος κάτω εφόσον ο λαός σου αξιωνόμενος τη δημοκρατία θα σε παρέπεμπε σε δίκαιες εκλογές ή σε δίκαιη δίκη। Εσύ δεν αξίωσες τίποτε απ' τα δύο κι έχυσες το αίμα το λαού σου στο όνομα μιας ιδεοληψίας και μίας παράνοιας που δε μπορώ να καταλάβω। Τώρα πλέον ό,τι τιμωρία και να σου επιβληθεί, δε σου φτάνει। Δεν υπάρχει αρκετή τιμωρία για 'σένα.

Θα γράψω κι εγώ κάτι για τα έντεχνα

2010-10-06T18:22:00.005+03:00

Ο όρος έντεχνα που χρησιμοποιείται ευρέως για να χαρακτηρίσει μουσικές όπως οι Πυξ-Λαξ κι ο Κότσιρας, αποτελεί έναν παρωχημένο όρο που έχει υποπέσει σε άγρια κατάχρηση. Η βασική ιδιότητα του αυτοχαρακτηριζόμενου ος "έντεχνου" συνθέτη-τραγουδοποιού είναι η επιθυμία του να διαφοροποιηθεί από τους λαϊκούς-σκυλάδες συναδέλφους του αναγόμενος στην κατηγορία του ποιοτικού, σε αντίθεση με τους προαναφερθέντες λαϊκούς-σκυλάδες οι οποίοι θεωρητικά ανήκουν στην κατηγορία του εμπορικού.
Φυσικά ο όρος εμπορικός-ποιοτικός εξυπονοεί διαφορετικό επίπεδο δουλειάς για το κάθε τραγούδι, διαφορετικό επίπεδο κατανάλωσης. Δηλαδή θεωρητικά το εμπορικό τραγούδι θ' ακουστεί για ένα μικρό διάστημα και μετά θα ξεπεραστεί και θα έρθουν άλλα στη θέση του. Απεναντίας, το ποιοτικό τραγούδι -και θεωρητικά πάντα- θ' ακουστεί και θα ξανακουστεί και θα εκφράζει ανθρώπους και αυτοί οι άνθρωποι που θα εκφράζει θα το τραγουδάνε με συγκίνηση και για πολύ καιρό και θα αναπτύξουν μ' αυτό μία μακροχρόνια ερωτική σχέση.
Επομένως και αν δεχτούμε αυτά, καταλήγουμε ότι η ευθύνη του ποιοτικού καλλιτέχνη είναι μεγαλύτερη καθότι αυτός καλείται να εμπνεύσει τον κόσμο. Ο εμπορικός μπορεί να κάθεται και να βγάζει αδιάφορα τραγούδια ξέροντας ότι η στημένη και θεμελιωμένη βιομηχανία και η ζήτηση θα του προσφέρουν έσοδα.
Τώρα τί γίνεται στην πραγματικότητα. Οι λεγόμενοι ποιοτικοί, στην εγχώρια μουσική παραγωγή είναι κι αυτοί μεταξύ τους μιά συντεχνία που συνυπάρχει αρμονικά με την αντίστοιχη συντεχνία των εμπορικών. Για την ακρίβεια βρίσκονται σε πλήρη συνεννόηση. Κι αυτό διότι το ακροατήριο της μίας και της άλλης δεξαμενής είναι δύο όψεις του ίδιου ακροατηρίου. Χοντρικά, όταν κάποιος φεύγει από το μουσικό φανατισμό που περνούσε έφηβος και μπαίνοντας σε μία ζωή πιό ενήλικη αναζητάει και άλλες διεξόδους διότι συνειδητοποιεί πως για να ζήσεις καλά εκεί έξω πρέπει να είσαι διαλλακτικός και πάνω απ' όλα να μάθεις ν' απολαμβάνεις περισσότερα πράγματα. Έτσι οι μεν ποσοτικοί βάζουν νερό στο κρασί τους και ψάχνουν και λίγο αυτό που νομίζουν αντιπέρα όχθη (γιατί τους βαράει ο έρωτας στο κεφάλι και θέλουν να βρούν έναν "πιό λεπτό και καλόγουστο" τρόπο να τον εκφράσουν), απ' την άλλη οι ποιοτικοί ανακαλύπτουν την ηδονή που δίνει ένα τσιφτετέλι, ένα μπιτάκι ή μιά ζεμπεκιά ενίοτε, πόσο μάλλον βλέποντας ότι τραβάει και τα βλέμματα του αντίθετου φύλου.
Αλλά τέρμα η εισαγωγή διότι παρεκτράπηκα και ξέφυγα απ' αυτό που ήθελα να πώ. Αυτό που ήθελα εξ' αρχής να πώ και με ώθησε να ξαναεπισκεφτώ το ιστολόγιό μου είναι ότι το έντεχνο στην ουσία είναι ΑΤΕΧΝΟ. Μιλάμε για την πιό άτεχνη και τιποτένια μουσική. Δεν είναι καν μουσική. Είναι χιλιοτραγουδισμένες ρίμες σε χιλιοτραγουδισμένους δρόμους και χωρίς πάθος. Έχουν εξαντλήσει πλέον κάθε μέσο για να εκφράσουν πάντα ακριβώς το ίδιο συναίσθημα, το οποίο είναι ένας γλυκανάλατος ψευτο-έρωτας, αραιωμένος με μπόλικο χλιαρό νερό.
Δεν υπάρχει καμία ένταση σ' αυτή τη μουσική. Κι όταν λέω ένταση, μη φανταστείτε τίποτα thrashιές. Εννοώ την εσωτερική δυναμική που έχουν τα τραγούδια. Είναι αυτό που θα ακούσεις σ' ένα απαλό και γλυκό τραγουδάκι και θα σου τσακίσει τα κόκαλα (αν πρόσεχες το τραγούδι και κατάλαβες τον σεβντά του καλλιτέχνη, γιατί αν δεν πρόσεχες το τραγούδι και δεν κατάλαβες τον σεβντά του καλλιτέχνη είσαι βόδι και θα χαρώ να φάω τις μπριζόλες σου rare-medium rare). Το έντεχνο απλά εξαντλείται στο γλυκανάλατο σαλιάρικο στίχο που έχει πάντα να κάνε με ουΐσκι καφέ και τσιγάρο για να μή δείχνει τόσο γκέυ (διότι τα προαναφερθέντα είναι σύμβολα βαρβατίλας ως ένα επίπεδο).
Απ' την άλλη μεριά το σκυλάδικο είναι τέχνη. Είναι τέχνη βρώμικη, αισχρή και πουτάνα. Δεν έχει τίποτα να κάνει με υψηλή τέχνη και μαρμάρινα μνημεία. Είναι η απλή καθημερινή έκφραση όσων δεν ξέρουν να εκφράζονται κομψά. Είναι βουτηγμένο μεσ' τα αμάξια που θα 'θελαν να 'ναι μερσεντές, στις γκόμενες που θα 'θελαν να ΄χαν σώμα μοντέλου και να 'ναι ξανθιές, στους μεσήλικες που θα 'θελαν να 'ναι λεφτάδες και τους γύφτους που θα 'θελαν να ναι σταρ διεθνούς ακτινοβολίας. Είναι ένας κόσμος που λειτουργεί με μία σύμβαση. Θα κάνεις πως είσαι λεφτάς και πως με βρίσκεις όμορφη παραβλέποντας το μπουγατσομάχαιρο που έχω γαι μύτη και τον κώλο που σέρνεται στο πάτωμα κι εγώ θα κάνω πως μου αρέσει το πούρο η χρυσή αλυσίδα και η μερσεντέ 10ετίας και θα τη βρούμε μεταξύ μας. Θα χορέψουμε και θα πιούμε μέχρι να μή μείνει τίποτα και θα πετάξουμε λουλούδια στην πίστα γιατί έτσι μάθαμε απ' τους πατεράδες μας που το 'μαθαν απ' τον Ωνάση.
Αλλά όλο αυτό είναι τέχνη. Είναι τα πάθη τα οποία βγαίνουν στη φόρα και γίνονται τραγούδια. Είναι τραγούδια που μιλάνε για χωρισμό πίκρα πόνο και απογοήτευση και εκφράζουν κόσμο που νιώθει έτσι. (σε αντιδιαστολή με τα έντεχνα που όλη τους η ατμόσφαιρα είναι μισοερωτική και χλιαρή). Είναι μία μουσική με αρχίδια και γερά θεμέλια.
"Α, εγώ δεν μπορώ ν΄ακούσω τα σκυλάδικα, μου χαλάνε την αισθητική, μου τη σπάει η δηθενιά τους, είναι τόσο ψεύτικα, είναι τόσο απαίσια όλη αυτή η ατμόσφαιρα κλπ κλπ...." Καλά, κοίτα. Αν μαζί μ' αυτό έχεις και κάτι cool να μου δείξεις, να μου πείς "νά ρε, αυτό γουστάρω και μερακλώνω" τότε εντάξει. Αλλά αν είσαι μες την κλαψομουνίλα και πας και μου ακούς έντεχνο, τότε χέσε-γάμησε.
Και για να κλείνουμε. Δε μ' αρέσει η εμπορική πτέρυγα. Τα τραγούδια της τα σιχαίνομαι, η φτηνή ενορχήστρωση μου κάνει το παπάρι τσουρέκι κάθε φορά που τα ακούω. Το ίδιο όμως και τα έντεχνα. Τουλάχιστον τα σκυλάδικα παραδέχονται ότι γαβγίζουν και δεν επαίρονται γι' αυτό. Τα εντεχνάδικα πότε θα παραδεχτούν ότι νιαουρίζουν;

Παρακάτω ο συγγραφέας θεώρησε σκόπιμο να παρουσιάσει τις δικές του επιλογές προς γνώσι και συμμόρφωσι των πιό αρνητιστών αναγνωστών

Όνειρα

2010-06-09T01:36:00.001+03:00

Πέρασε η εποχή που ονειρευόμασταν ανέξοδα. Τώρα πιά κάθε όνειρο που κάνουμε είναι συνάμα και μία υπόσχεση. Υπόσχεση να γίνει πραγματικότητα.

H γενιά μου

2010-06-03T13:46:00.003+03:00

Αφορμή γι' αυτή την ανάρτηση είναι μία κουβέντα που είχα μ' ένα φίλο του πατέρα μου και δικό μου φίλο χτες. Συζητούσαμε γενικότερα για την κατάσταση (οικονομική, κοινωνική, ξες τώρα). Κάποια στιγμή λέω κι εγώ: η γενιά σας τα 'κανε σκατά (η γενιά μας θα πρέπει να τα φάει). Μου λέει "Έχεις δίκιο. Κάναμε πολλές και διάφορες μαλακίες. Μία απ' τις πιό σοβαρές ήταν που αναθρέψαμε μία γενιά κακομαθημένων. Με τα κινητά, τα ρούχα, τις εξόδους."
Συνεχίζοντας μου παρέθεσε την άποψή του για το μέλλον (της Ελλάδας) την οποία και σε μεγάλο βαθμό ενστερνίζομαι. Αν το σκεφτείς, παραήμαστε καλομαθημένοι. Έχουμε μάθει να ζούμε με τις προδιαγραφές του ανώτατου βιοτικού επιπέδου του δυτικού κόσμου. Ταυτόχρονα έχουμε μία παραγωγικότητα της τάξης του τίποτα (αρκετά αφελής πρόταση δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει κάποια πολύ δυνατά χαρτιά στην παγκόσμια οικονομία όπως τη ναυτιλία-θα επανέλθω σ' αυτό άλλη στιγμή).
Σε αντίθεση μ' εμάς, ο Ινδός, ο Πακιστανός, ο Κινέζος, έχουν ένα βιωτικό επίπεδο χαμηλότερο. Είναι όμως διατεθειμένοι να εργαστούν πολύ περισσότερο, πολύ σκληρότερα και για πολύ λιγότερα. Επίσης τυγχάνει να μην υστερούν σε σχέση μ' εμάς, τόσο σε εκπαίδευση όσο και σε τεχνολογία.
Εμείς σε αντίθεση μ' εκείνους, αξιωνόμαστε μία υπέρογκη και αναίτια προστιθέμενη αξία στην εργασία μας.
Συνοψίζοντας, στο κοντινό μέλλον είναι πολύ πιθανό να είμαστε εμείς οι Ινδοί και οι Ινδοί οι Ευρωπαίοι.

Πάντα με αυτό το φίλο κάνουμε μία κουβέντα περί πανεπιστημίου (καθότι συνάδελφοι, αλλά αυτός αρκετά χρόνια στο επάγγελμα και καταξιωμένος μηχανικός). Δικιά του άποψη είναι ότι είμαι τιποτένιος, αδρανής, χρωστάω μαθήματα, δεν κάνω τίποτα, είμαι κακομαθημένος και τα θέλω όλα έτοιμα. (Όχι μόνο εγώ, όλη η φάρα της γενιάς μας).
Αυτό που έχω να πώ το λέω ως απάντηση σ' αυτόν εδώ το χαρακτηρισμό.

Παρατηρώ στη σχολή τα άτομα ανά έτος. Βλέπω τους μεγαλύτερους, το δικό μου έτος, βλέπω και τα μικρότερα έτη. Παρατηρώ πως προοδευτικά με τα έτη εμφανίζονται όλο και πιό συνειδητοποιημένοι φοιτητές. Περισσότερο ενδιαφέρον για το μάθημα, πιό απαιτητικοί από το μάθημα, καλύτερη συνεννόηση με τους καθηγητές, καλύτερη οργάνωση σαν έτος (επιτροπή έτους). Παρατηρώ όσο κατεβαίνω έτος την αυξανόμενη αδιαφορία προς το στημένο παιχνίδι της σχολής, αυτό των παρατάξεων. Με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω ότι έχω καιρό να δώ στα τραπεζάκια των κομματικών παρατάξεων φρέσκιες φάτσες.
Σ' αυτό το τελευταίο θέλω να σταθώ για λίγο. Θέλω να πώ πόση περιφρόνηση τρέφω για τους συμφοιτητές μου που θέλουν να κάνουν πολιτική καριέρα, γι' αυτό και συμμετέχουν στο "κόμμα", το όποιο κόμμα. Πιστεύω πως η κομματική νοοτροπία ήταν αυτή των γονιών μας, της γενιάς που τα 'κανε σκατά. Οι γονείς μας είναι αυτοί που θρέψανε τα κόμματα, που τα αφήσανε να αλωνίζουν. Ενθουσιαστήκανε με τη μεταπολίτευση και την αποκατάσταση της δημοκρατίας και μάθανε έκτοτε ότι το κόμμα είναι θεσμός ιερός και απαράβατος. Και τώρα που τα κόμματα διαλύονται, τώρα που απέδειξαν τη σαπίλα τους, τώρα κάποιοι επενδύουν σε κομματική καριέρα. Αυτό είναι λαμογιά φυσικά, αλλά στην εποχή μας είναι καί λαμογιά καί ηλιθιότητα μαζί.
Η δικιά μας γενιά προοδευτικά αλλάζει συνήθειες. Ανακαλύπτει τις έννοιες δημιουργικότητα, παραγωγικότητα, αυθεντικότητα, δωρικότητα... .
Αλλάζει μουσικές προτιμήσεις. Περνάει από τη μαζική κουλτούρα του ποπ-σκυλάδικου με τα προσυμφωνημένης επίδρασης σουξεδάκια και τις κρίσεις χιπ-χοπ-τσιφτετελιού, σε μουσικές του δρόμου, μουσικές του κόσμου, μουσικές βγαλμένες από τα έγκατα της Ελλάδας και άλλα τέτοια. Ακούει Θανάση, Marley, χτυπιέται με ska και μυρίζει την ψεύτικη r'n'b από χιλιόμετρα. Aνακαλύπτει σταθερά την αναγκαιότητα και αξία των τραγουδιών που τραγουδιούνται συνοδεία οργάνου στην παραλία με μπύρες.
Αποκυρήσσει την κυριλέ εμφάνιση, τις μούφα μάρκες και την πασαλειμμένη χλιδή. Μεταναστεύει από το κέντρο και την παραλία με 10€ ποτό-μπόμπα στη Συγγρού με 4€ τη μπύρα.
Δε βλέπει τηλεόραση, διότι έχει δει southpark, house, family guy, prison break και θεωρεί ότι η ελληνική τηλεόραση μας κοροϊδεύει. Δε βλέπει ούτε ειδήσεις, ιδίως μετά το Μάη-Ιούνη του '06, μετά το Δεκέμβρη του '08 για τους νεότερους. Προτιμάει σαφώς το διαδίκτυο.
Παίρνει ποδήλατο. Όχι με το επιχείρημα ότι κάνει καλό στο περιβάλλον. Με το επιχείρημα ότι μετακινείται γρήγορα, παρκάρει άνετα, γλυτώνει λεφτά και ΤΕΛΟΣ κάνει καλό στο περιβάλλον.
Δε χωράει σε καμία πολιτική παράταξη, σε καμία αριστερά, πόσο μάλλον καμία δεξιά. Έχει σαφή εικόνα για τον κόσμο και σαφείς απόψεις οι οποίες μεταβάλλονται δυναμικά και ξεφεύγουν από το ρηχό πάτο της πολιτικής τοποθέτησης.
Θέλει να πετάξει πορτοκάλια στις cayenne, να χέσει έξω απ' το times foodbar, να παρκάρει με τρακαρισμένο yugo στην Κρήνη. Αλλά όταν περνάει έξω απ' το coral κάθεται και παρατηρεί τους καθυστερημένους με το ίδιο ενδιαφέρον που θα παρατηρούσε φυσιοδίφης μαϊμούδες την περίοδο ζευγαρώματος. Και κολλάει αυτοκόλλητα streetpanters στους αφέντες αυτοκινητιστές.
Πιστεύω πως κάτι καλό θα βγεί απ' τη γενιά μου. Πάντως προς αποφυγή παρεξηγήσεων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΟΥ "Η ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ". Υπάρχουν ακόμα κάνγκουρες, μάκγουρες, "άρχοντες", οπαδοτραμπούκια, παιδιάκια που πάνε σάββατο βράδυ με το κουστουμάκι στα τρέντυ μαγαζιά και η μαμάκα τα καμαρώνει. Γι' αυτούς δε μπορώ να γράψω ακόμα ανάλυση. Μένω να πιστεύω πως είναι κατάλοιπα της προηγούμενης δεκαετίας και προτιμάω να τους κοιτάζω από μακρυά. Γιατί δεν έχουν τίποτα να δώσουν.

Οκέυ, σήμερα έπαθα κάτι που έχω να το λέω

2010-05-23T03:22:00.002+03:00

Ώρα δυόμιση με τρεις το πρωί. Συγγρού (τσέχος, υποβρύχιο κι έτσι). Μας βγάζει ένας φίλος για ποτό, ένεκα τα γενέθλια.
Όπως πιθανότατα γνωρίζετε όσοι συχνάζετε εκεί, τα τραπέζια είναι μεσ' το δρόμο. Σχεδόν. Και, σε αντίθεση με περίπου πρόπερσι, κυκλοφορά πολύ αμάξι. Ενοχλητικά και αδικαιολόγητα πολύ αμάξι (δεν είναι δα και σε καμιά κεντρική διασταύρωση όπου θα περάσεις όπως και να 'χει, από κει έχει ενδιαφέρον να περάσει όποιος θέλει να κάτσει στο μαγαζί).
Το λοιπόν, εμείς ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, δεδομένου οτι ήπιαμε ό,τι ήτανε να πιούμε (5 μπύρες βαρέλι, 4 Carib, 1 βύσσινο) σηκωνόμαστε να φύγουμε. Εκεί που σηκώνομαι τελευταίος και περπατάω προς τα παιδιά, ένα αμάξι (BMW) περνάει από δίπλα. Μου γλείφει το πόδι, το δεξί. Για την ακρίβεια πατάει τόσο, ώστε να πατήσει το παπούτσι αλλά όχι το πόδι (διατμητικές τάσεις στο πόδι, θλιπτικές στο παπούτσι).
Το λοιπόν, στα επόμενα 2 λεπτά, συμβαίνει το εξής. Προχωράμε 20 μέτρα παρακάτω. Περιμένω το αμάξι (κάνοντας κωλοδάχτυλο στο μεταξύ) και έρχομαι στο παράθυρο του οδηγού και του χώνω ένα χαστούκι (ο οδηγός ήταν γυναίκα) δικαιολογώντας το παράλληλα "παλιοκαργιόλα με πάτησες".
Επόμενη σκηνή, 5 μέτρα παραπάνω και δίπλα στο 90μοίρες. Κατεβαίνει η οδηγός (βαμμένο ξανθό μαλλί, ίσως και ισιωμένο). Λέει καλά δε ντρέπεσαι, βαράς γυναίκα, αυτά σου μάθανε στο σπίτι σου οι γονείς σου (και χαθήκαμε στα στενά η άλλη δικαιολογία), κατεβαίνει και μια φίλη της (καμμένο στο ίσιωμα μαλλί, πιστολάκι και ψιλοκφεκόκκινο, βαμμένο μάλλον) και τη σιγοντάρει. Κατεβαίνει κι ένα παλληκάρι (ο όποιος Θεός να το κάνει) μιοσριξιά, φάτσα μαλακοκαύλη του στυλ "πάω Coral αλλά δε με βάζουν μέσα οπότε τη βγάζω στο γυράδικο", έρχεται στο μισό πόντο απ' το πρόσωπό μου και μου λέει τα ίδια. Κάνει δε πως με πιάνει απ' το λαρύγγι (για να δείξει πιό μάγγουρας) 3 φορές, επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάρι και καταλήγει "φύγε να μη σε ξαναδώ". Απαντάω κι εγώ "ΟΚ" μ' ένα ήρεμο ύφος και υποβόσκον χαμόγελο και την κάνω προς εγνατία με το ρυθμό της παρέας.
Δικιά μου εκδοχή του επιλόγου. Πρώτον: τί με νοιάζει εμένα ρε πρόβατα αν χαθήκατε. Άμα δεν ξέρετε τους δρόμους να μην τους ανεβαίνετε. Δε μ' ενδιαφέρει. Δε με νοιάζει. Πώς το λένε, δεν έχει νόημα για ΄μένα.
Δεύτερον: Εσύ με πάτησες, εγώ σου ΄ριξα ένα χαστούκι με μέτρια προς μικρή δύναμη. Συγγνώμη να μου ζητήσεις στ'αρχίδια μου. ΜΕ ΠΑΤΗΣΕΣ. Μου ζήτησες συγγνώμη, να τη βράσω. Θεωρητικά μπορώ να σε τρέχω δικαστήριο και με καλό δικηγόρο να πετύχω αποζημίωση. Την έβγαλες μ' ένα χαστούκι που θα σου περάσει στα επόμενα 5 λεπτά. Να μ' ευχαριστάς γι' αυτό.
Τρίτον. Πού πάτε ρε γαμωκάνγκουρες του κερατά με τη φτηνιάρικη BMW σκατόβλαχοι στη Συγγρού. Ήρθατε να μας κάνετε και φιγούρα ηλίθιοι. Τραβάτε καμιά Κρήνη με τους ομοίους σας και σταματήστε να μας ενοχλείτε επιτέλους. Έχουμε πήξει από το είδος σας. Ψοφήστε μπας και κάνετε κάνα καλό στη χώρα.
"Βάρεσες γυναίκα;". Ε, ναι. Βάρεσα γυναίκα. Τί χαστούκι, τί μπουνιά, τί spanking όπως και να 'χει δε θ' αναλωθώ στο να το δικαιολογήσω απ' τη μεριά μου. Άμα θες ηλίθια να μιλάς για ισότητα μεταξύ των δύο φύλων δέξου το. Δε γίνεται να με πατάς με το αμάξι και να περιμένεις να είμαι ιππότης και τζέντλμαν. Αν θες να οδηγάς (σαν άντρας που θα 'λεγε κάποιος φαλλοκράτης) μάθε να δέχεσαι και τις συνέπειες της οδήγησής σου σαν άντρας (που θά 'λεγε πάντα κάποιος φαλλοκράτης).
Εν κατακλείδι θέλω να πω το εξής. Δε χρειάζεται κανείς να παίρνει αμάξι για να περάσει από Συγγρού (εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις). Δεν είναι δυνατόν να περνάνε 3 αμάξια το λεπτό απ' αυτό το σημείο. Στο κάτω κάτω είναι ένα σημείο που δικαιούμαστε σε πεζόδρομο. Λοιπόν, θαμώνες της περιοχής, ξεσηκωθείτε. Προπηλακίστε όσους περνάνε από 'κει. Δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους να πηγαίνουν όπου θέλουν με τ' αμάξι τους. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας όμως να περπατάμε όπου θέλουμε. Κάτω η δικτατορία του αυτοκινήτου. Κάτω η κουραδομαγκιά του αμαξιού. Στρουγγανόβλαχοι έξω απ' τη Συγγρού.

Υ.Γ.: Μη με ρωτήσετε τί θα 'κανα αν ήταν μέσα στο αμάξι κάνα νταγλάρι δίμετρο. Δεν ξέρω. Θέλω να πιστεύω ότι θα 'κανα το ίδιο. Και θέλω να πιστεύω πως το δίμετρο νταγλάρι θα το αντιμετώπιζε με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Επίσης εγώ ήμουν ούτως η άλλως έτοιμος να φάω ξύλο χωρίς ν' αντιδράσω, άσχετα αν είχα να κάνω με ένα μάτσο ψεύτικους μάγγουρες του φιγουράτου αμαξιού ή με το δίμετρο νταγλάρι.
ΥΓ.2: Έφυγα χαμογελώντας και χωρίς να με χαλάσει ιδιαίτερα το περιστατικό. Έκανα όπως πίστευα και πιστεύω ότι είναι δίκαιο. Για την ακρίβεια το σχολίασα επί ένα λεπτό περίπου αφότου έληξε. Ρωτήστε Τάσο, Τσακ, Βούλα, Κατερίνα, Ελεάννα και την άλλη που ήταν μαζί. Θα σας το επιβεβαιώσουν.

Εκλογές

2010-05-19T19:36:00.003+03:00

Μια βιαστική επίσκεψη για να ενημερώσω το ιστολόγιο και μία μάλλον πρόχειρη τοποθέτηση.
Σήμερα Τετάρτη 19 Μάη '10 είναι οι φοιτητικές εκλογές.
Οι στις φοιτιτικές εκλογές κατεβαίνουν παρατάξεις, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ, ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ και άλλες, με μικροδιαφορές από σχολή σε σχολή. Είναι γνωστό ότι οι παρατάξεις αυτές πρόσκεινται σε πολιτικά κόμματα, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ. Για τα τρία πρώτα κόμματα ισχύει απόλυτη αντιστοιχία με τις προαναφερθείσες παρατάξεις. Όσον αφορά τις αριστερές παρατάξεις τα πράγματα δεν είναι τόσο σαφή αλλά μεταβάλλονται από σχολή σε σχολή και από καιρό σε καιρό.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα των από παράταξης συνδικαλιστών φοιτητών είναι μερικά από τα παρακάτω.

Ξύλινη αποστεωμένη γλώσσα, παρόμοια με αυτή των παλιών βουλευτών που προσπαθεί να ξεράσει λέξεις χωρίς να πει τίποτα. Φυσικά κάθε παράταξη έχει δικό της κώδικα και ο συνδικαλιστής ανάλογα την παράταξη που εκπροσωπεί πετάει μέσα βαρυσήμαντες κουβέντες που δε ξέρει τις περισσότερες φορές τί σημαίνουν (οικονομία, δυναμική, αγορά, αυτονομία, αυτοδυναμία, διαφάνεια, διαχείρηση, αγώνας, λαϊκά στρώματα, ταξική πάλη, κίνημα, καπιταλισμός, σοσιαλισμός, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες)
Φιλική διάθεση, ανεξήγητα φιλική. Πάντα θα σε χαιρετήσει, θα χαρεί που θα σε δεί, θα σε ρωτήσει τί νέα, θα κάτσει να σ' ακούσει τί έχεις να πεις και θα κάνει πως ενδιαφέρεται.
Αντιλήψεις που πηγάζουν από το ρεύμα που εκπροσωπεί. Η φιλοσοφία του ξεκινάει από σταθερές και προκύπτει συνεπαγωγικά, φτιάχνοντας μία ερμηνεία που αγκαλιάζει όλα τα φαινόμενα τα επίκαιρα. Μπορείς να τον δεις να ιδρώνει αν εκτροχιάσεις την κουβέντα. Αλλά αυτό είναι σπάνιο διότι ξέρει πάντα τρόπους να γυρνάει την κουβέντα στο επίπεδο που αντέχει.
Αντίληψη περί πολιτικού συστήματος εντελώς μεταπολιτευτική. Κι αυτό το λέω με την έννοια της κομματικής οικογένειας και οικογενειοκρατίας, της κομματικής κυριαρχίας.

Αν πας να δεις στις συνελεύσεις, οι ομιλητές κάνουν ένα στημένο debate όπου θ' ακούσεις πολλά "ναι, αλλά εσείς τότε που έτσι...", "εμείς τότε που αλλιώς...". Κι αν το παρατηρήσεις προσεχτικά, κάθε παράταξη, ακριβώς όπως κάθε κόμμα στη βουλή έχει το δικό του ρόλο σε αυτό το σύστημα, έτσι ώστε να εξισορροπούνται τα πάντα και να μην υπάρχει καμία γονιμότητα.
Εν τέλει, χωρίς πάντα επίσημα στοιχεία και μόνο με τη διαίσθησή μου, έχω καταλάβει ότι οι παρατάξεις, και δη οι μεγάλες (δαπ και πασπ) δεν εκπροσωπούν παρά ένα μικρό ποσοστό των φοιτητών οι οποίοι κατεβαίνουν και ψηφίζουν. Όσοι δεν κατεβαίνουν στις εκλογές ουσιαστικά δίνουν λευκή ψήφο συναινόντας στη ψήφο των αυτοψηφιζόμενων.
Προσωπικά είμαι εναντίον του όλου συστήματος και καταβάλλω αγώνα εναντίον του. Αυτό για διάφορους λόγους που θ' αναλύσω σε επόμενες αναρτήσεις ίσως. Απλά γενικά ενίσταμαι ως προς το δικαίωμα του φοιτητή να έχει λόγο στη δοιήκηση του πανεπιστημίου. Είμαι βέβαια εντελώς βέβαιος για ένα πράμα, ότι τα πολιτικά κόμματα δε δικαιούνται να έχουν κανένα λόγο στη διοίκηση του πανεπιστημίου.
Τέλος, επειδή είμαι βέβαιος για όσους το διαβάσουν αυτό ΚΑΙ ανήκουν σε παράταξη ότι θα με πουν αντιδημοκράτη, συστήνω να κάνουν μία μικρή κουβέντα μαζί μου (εφόσον δεν έχει τύχει ν' αναρτήσω κάτι αντίστοιχο) για το τί θεωρώ εγώ δημοκρατία. Βέβαια θα δώσω στον εαυτό μου μία πολιτική ταμπέλα προς κατατόπιση του αναγνώστη. Είμαι "συντηρητικός αναρχικός", ρεύμα που δεν υπάρχει, πλην όμως εκφράζεται με το βέλτιστο τρόπο από μία φιλελεύθερη παράταξη, που στην Ελλάδα δεν υπάρχει.

Πλαστικοποίηση Πάσο για Πολιτικούς Μηχανικούς

2010-05-06T13:28:00.005+03:00

Είναι σε Α4 οπότε κάντε κλικ για να την προβάλλετε

Διάγραμμα ροπής-καμπυλότητας όπου κ=1/R
Όπως βλέπετε στον πρώτο κλάδο του διαγράμματος, καθώς το πάσο παραλαμβάνει τη ροπή παραμορφώνεται. Η κλίση της ευθείας ισούται με 1/EI. Ο δεύτερος κλάδος ξεκινάει από το σημείο διαρροής του πάσο. Το πάσο δηλαδή περνάει σε πλαστική κατάσταση και αναπτύσσει περεταίρω καπυλότητα χωρίς την ανάγκη αύξησης της ασκούμενης ροπής

Η Αξία του Φυτεμένου Δώματος

2010-04-26T18:15:00.002+03:00

Πολλοί από σας έχετε ακουστά το Neufert, ένα απ' τα ευαγγέλια των μηχανικών. Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιέχει διαστάσεις για τα πάντα, από γήπεδα το γκολφ μέχρι κατσικοκούραδα (χωρίς πλάκα). Είναι γραμμένο με πολύ μεράκι και όρεξη και όπως βλέπετε και στην εικόνα, είναι πολύ πειστικό όσον αφορά την αξία του φυτεμένου δώματος.

Οργανική Αυτογνωσία

2010-04-25T01:23:00.003+03:00

Χαίρετε. Σήμερα και μετά από μακρά περίοδο αμέλειας αποφάσισα να γράψω. Αυτή τη φορά απευθύνομαι σε όσους παίζουν κάποιο όργανο και έχουν κάνει έστω και μία απόπειρα να αυτοσχεδιάσουν.
Όπως θα γνωρίζετε, όσοι με ξέρετε προσωπικά τουλάχιστον, παίζω μπούζούκι. Παίζω και άλλα όργανα αλλά το μπουζούκι είναι το μόνο όργανο το οποίο μπορώ να ισχυριστώ ότι ξέρω καλά. Σημειωτέον τρίχορδο.
Λοιπόν μέχρι πρότινος διένυα τη γκρίζα περίοδο όσον αφορά το όργανο. Όταν λέω "γκρίζα περίοδος" εννοώ ότι, ενώ κατέχω καλή τεχνική και βγάζω άρτιο ήχο, είμαι σωστά χρονισμένος και ξέρω να εμπλουτίζω τα κομμάτια που εκτελώ με σωστές αρμονίες, εντούτοις ο αυτοσχεδιασμός μου, η ικανότητά μου δηλαδή να παίζω πράγματα ατάκα κι επιτόπου απ' το μυαλό μου, αυτός περιορίζεται στην επανάληψη κάποιων μοτίβων με βάση τις θέσεις του χεριού και τις κινήσεις των δακτύλων. Δηλαδή ουσιαστικά όταν αυτοσχεδιάζω περιορίζομαι στο να επαναλαμβάνω κάποια οικεία σ' εμένα μελωδικά σχήματα.
Τώρα, έχοντας γράψει ένα τραγούδι και έχοντας μερικά ακόμα στα σκαριά, μπορώ να πώ ότι πέρασα στη "γαλάζια" (ας πούμε) περίοδο. Τώρα πλέον μπορώ να ξεδιπλώνω τη σκέψη μου σε μουσικά δίστιχα, με μέτρο και ομοιοκαταληξία. Να φτιάχνω δηλαδή μία φράση από νότες η οποία καταλήγοντας σε προδιαθέτει για μία δεύτερη φράση η οποία συμπληρώνει με εμφανή τρόπο την πρώτη και η οποία δεύτερη φράση καταλήγει εκεί όπου προδιέθετε και η πρώτη φράση.
Είμαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου που κατάφερα να φύγω από τα δεσμά της γκρίζας περιόδου και πιστεύω ότι έχω αρχίσει ν' αναπτύσσω τη δεξιοτεχνία μου. Όχι σε ταχύτητα ούτε σε στολίσματα αλλά σε νόημα. Δηλαδή ο αυτοσχεδιασμός μου πλέον μπορεί να ιντριγκάρει τον όποιο ακροατή και να τον κρατήσει μέχρι να του δώσει την κάθαρση της κατάληξης στην τονική.
Πιστεύω ότι το επόμενο βήμα μου θα είναι να μάθω να ακούω αυτό που παίζω. Να μπορώ δηλαδή παίζοντας κάτι απροσδόκητο και φαινομενικά αδιάφορο, κάτι δίχως νόημα, αυτό να μάθω να το δίνω ένα νόημα παίζοντας την επόμενη φράση πάνω στα πατήματα της πρώτης, παραφράζοντας δηλαδή την πρώτη φράση βγάζοντας στη δεύτερη ό,τι φανταζόμουν στην πρώτη αλλά δεν κατάφερα να το δώσω μεμιάς. (Γιατί όταν δεν έχεις την ευχέρεια της φωνής δε μπορείς να δώσεις μεμιάς αυτό που σκέφτεσαι αλλά πρέπει να το προσεγγίσεις με διαδοχικές ατάκες όπου η μία θα φέρνει στην επιφάνεια ότι η προηγούμενή της δεν κατάφερε να φέρει).
Πιστεύω στην τελική ότι για να γράψω μία μουσική όμορφη και ταυτόχρονα δικιά μου, πρέπει να απόδομήσω τα ακούσματά μου σε βαθμό όχι απλά φράσης, κλίμακας ή ρυθμικού σχήματος, αλλά στο βαθύτερο σκεπτικό, το οποίο έχει να κάνει με την οργανική προσέγγιση και ερμηνεία του ήχου που ακούω γύρω μου. Δηλαδή η μουσική που ξέρω και που ακολουθάω, με ποίον τρόπο θα μετέφραζε ώστε να ενσωματώσει στο σώμα της μία τυχαία κίνηση, μία εικόνα, ένα λεκτικό μοτίβο αλληλουχίας φωνηέντων-συμφώνων, μία κατάσταση όπου επικρατούν άλλοι ήχοι, μουσικές, κινήσεις, συναισθήματα, μυρωδιές.

Υ.Γ.1: Αυτή η ανάρτηση ίσως να μη βγάζει πολύ νόημα διότι είναι βασισμένη καθαρά και μόνο στη δική μου αντίληψη και όσο να 'ναι κουτσουρεύεται από την ανάγκη να ειπωθεί λεκτικώς.
Υ.Γ.2: Δε χρησιμοποίησα πολυτονικό όπως υποσχόμουν διότι είναι μπλεγμένη η πληκτρολόγηση κι έχω πιεί τρεις μπύρες και τα δάχτυλά μου παραπατάνε λίγο.

Τὸ πολυτονικὸ

2010-03-15T17:31:00.002+02:00

Ὄπως ἔλεγα, πέρασα τελικὰ πολυτονικὸ. Εἶναι πολὺ δύσκολο να γράψεις καὶ πραγματικᾱ αμφιβάλλω ἀν καὶ κατὰ πόσο αξίζει τὸν κόπο. Ἡ πληκτρολόγηση εἴναι άβολη διότι πρέπει νὰ πατᾶς γιὰ κάθε συνδυασμὸ τόνου ἤ τόνου-πνεύματος καὶ ἄλλο κουμπὶ.

Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία

2010-03-13T15:08:00.004+02:00

Είναι μία μούφα και μισή. Τίποτα δεν είναι δωρεάν στον κόσμο μας. Όλα έχουν κάποιο αντίτιμο. Θες, λεφτά, θες τρεις ώρες σκάψιμο, θες αγορά-συναρμολόγηση-συντήρηση, θες τάισμα τρείς φορές τη μέρα κ.ο.κ..
Όταν λέει κανείς δημόσια και δωρεάν παιδεία τί εννοεί δηλαδή; Ότι θα προσλάβει το κράτος σκλάβους οι οποίοι θα λειτουργούν την παιδεία μέχρι να εξαντληθούν απ' τη δουλειά και να πεθάνουν; Μήπως νομίζουν ότι υπάρχει ένα κράτος με τόνους και τόνους χρυσάφι στ' αμπάρια του που τους φυλάει ο κρατόδρακος διότι είναι έξτρα φιλάργυρος και του αρέσει να βλέπει το λαό να είναι φτωχός και να υποφέρει;
Και για να φέρουμε τα πράγματα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Φορολογούμαστε -δηλαδή οι γονείς μας φορολογούνται κατά βάσει (απευθύνομαι σε συμφοιτητές τώρα, προς αποφυγήν παρεξηγήσεως για όποιον φορολογούμενο το διαβάσει) και πάμε πανεπιστήμιο χωρίς να πληρώνουμε. Και δεν πληρώνουμε γιατί τα λεφτά των φόρων με κάποιο μαγικό τρόπο πάνε και χρηματοδοτούν το πανεπιστήμιο.
Αυτό γίνεται σε έναν ιδεατό τέλειο κόσμο όπου μπορείς να αγνοείς το συντελεστή τριβής που έχουν τα χρήματα όταν περνάνε πολλά χέρια. Όλο και κάτι θα πάει εκεί που δε θες να πάει και ίσως να μην πάει τίποτα εκεί που ήθελες εσύ να πάει.
Οπότε θέτω κι εγώ το ερώτημα: μήπως θα 'ταν καλύτερο να πληρώναμε για τα πάντα όλα στα ίσια; (και σύσσωμη η αριστερά βγάζει αφρούς και φλύκταινες)
-Και πώς θ' αναδιανέμεται ο πλούτος υπέρ των φτωχών; θα ρωτήσεις
-Αυτή τη στιγμή δε μπορώ ν' απαντήσω, σκέψου εσύ έναν τρόπο... θα σου πω.

2 Μήνες;;;

2010-03-12T22:12:00.007+02:00

Ουάου. Τελευταία μου ανάρτηση ήταν το Γενάρη. Απ' ότι φαίνεται δεν είμαι και πολύ πορωμένος με το ιστολόγιό μου. Θα βάλω κάτι εύκολο προς το παρόν και ελπίζω πως μετά απ' αυτό θα θέσω σε εφαρμογή τα μεγαλόπνοα σχέδιά μου.
Αυτά που θα πω για σήμερα:
Συνεχώς φτιάχνω στο μυαλό μου μοντέλα κοινωνικού αποκλεισμού συγκεκριμένων ομάδων, αλλά ποτέ δεν τα βγάζω προς τα έξω διότι φοβάμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθώ στην εκάστοτε εν στόχω ομάδα.
Το κάνω λιανά: εγώ λέει όχι θέλει μαθήματα σχολή παρακολουθούν φοιτητές μεγάλα έτη. Εγώ θέλει διώξει φοιτητές από μεγάλα έτη από αμφιθέατρο. Εγώ μετά σκέφτεται: «κι αν εγώ βρεθεί παρακολουθάω όταν εγώ μεγάλο έτος;». Οπότε εγώ ποτέ δε μιλάει.
(Ελεάννα αν ποτέ τύχει και το διαβάσεις αυτό, -πράγμα που αμφιβάλλω αν θα συμβεί ποτέ- απλά θέλω να πώ ότι αυτό έλεγα στο Μανώλη σήμερα, στο ΑΜΑΚ, εσύ απλά δεν το 'πιασες. Ελπίζω με την απλοποιημένη γραφή κι αν τύχει και το διαβάσεις ποτέ, να το πιάσεις...)
Επίσης θέλω να το γυρίσω το ιστολόγιο σε πολυτονικό. Για δυό λόγους:

Το βρίσκω καλαίσθητο
Ξέρω να γράφω αρκετά καλά σε πολυτονικό.

Έχω ίσως κι έναν τρίτο, ότι δεν πρόκειται ποτέ να μπει φιλόλογος να διορθώσει. Τέλοσπάντων. Πάντα βαριόμουν να κάνω ρυθμίσεις και να πειράζω πράγματα στον υπολογιστή, επίσης μπορεί να πάρει καιρό μέχρις ώτου μάθω να γράφω σε πολυτονικό.
Τί άλλο...
Α, ναι..! Αποτάσσομαι την αριστερά. Την αριστερά που είναι στο πλευρό του δημοσιοϋπαλληλίσκου που τον πληρώνει το "ΚΡΑΤΟΣ" για να τα ξύνει (το 1/5 του παραγωγικού πληθυσμού της χώρας νομίζω περίπου είναι δημόσιοι υπάλληλοι). Την αριστερά που πιστεύει ότι ήταν Ο.Κ. οι αγρότες που πήραν επιδοτήσεις από την ΕΕ και αντί να κάνουν καμία καλλιέργεια της προκοπής, μπήκαν μέσα και φάγαν ταυτόχρονα τα λεφτά. Μέχρι να ακούσω τίποτα ενδιαφέρον, Τσίπρα είσαι παπάρας. Όσον αφορά την Παπαρήγα, απλά της αλλάζω το όνομά της μετακινώντας το γάμα όσον αφορά την αλφαβητική του θέση, ένα γράμμα παραπέρα. Φαντάζομαι ότι κάνει την ίδια δουλειά, αλλά με λάθος ορθογραφία διότι το Παπαρήδα κανονικά θα 'πρεπε νά 'ναι Παπαρίδα. Τέλοσπάντων.
Α, στις εκλογές επιτροπής έτους στηρίζουμε Μίλτο δαγκωτό, άντε και κάναν Ισίδωρα άμα έχουμε και δεύτερη ψήφο. Αλλά ΌΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Μίλτο, διότι έχει σέξυ επίθετο.
Κλείνοντας, στην επόμενη ανάρτηση θα βάλω μάλλον μερικούς στίχους μου, ελλείψει άλλου υλικού

Υ.Γ.: μία τοποθέτηση για τη Τζούλια. Βασικά καμία, ο Mikeius με καλύπτει πλήρως. Πηγαίντε στο Φάε Ένα Μαλάκα αν σας ενδιαφέρει -πηγαίντε ούτως ή άλλως, έχει χαβαλέ.

Στον ύπνο μου είδα ότι έφαγα αράχνη

2010-01-29T13:56:00.002+02:00

Σήμερα είδα στον ύπνο μου ότι έφαγα μια αράχνη. Μάλιστα έκατσα σε μια καφετέρια με φίλους, και λέγαμε να πάρουμε κάνα σάντουιτς ή κάτι τέτοιο. Είχε εκτός των άλλων και σαλάτες και αράχνη. Κι εγώ πήρα την αράχνη.
Και μου δίνουν το πιάτο με την αράχνη σ' ένα υπόστρωμα από μαρούλι (και με κάτι άλλα σαλατικά γαρνιτούρα). Η αράχνη ήταν σχετικά μικρή, ήταν μόνο μία, είχε απ' ότι θυμάμαι 20€, ήταν άσπρο βρώμικο σε χρώμα (όπως τα μανιτάρια περίπου). Ήταν στο πιάτο ανάποδα, με τα πόδια διπλωμένα και κομμένο το κεφάλι. Δεν κατάλαβα αν ήταν ψημένη ή ωμή, δεν κατάλαβα τί γεύση είχε ακριβώς. Πάντως απ' τη στιγμή που ξύπνησα και για 2 ώρες μετά σκεφτόμουν σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνω εμετό.

Σενάριο για τσόντα-splatterιά

2010-01-28T02:03:00.002+02:00

Βρισκόμαστε στο 650 μ.Χ., κάπου στη δυτική και ψιλοβόρεια Ευρώπη. Ο "πολιτισμένος" κόσμος βρίσκεται υπό την κατοχή του Χριστιανισμού και όλοι είναι αμαρτωλοί και πρέπει να πέσει φωτιά να τους κάψει. Υπάρχει γενικά φεουδαρχία.
Είναι ένα φέουδο. Είναι φεουδάρχης ένας, είναι η γυναίκα του, είναι και η κόρη του. Δύο παρενθέσεις. Είναι, γιατί αν δεν ήταν δε θα την ανέφερα. Δεύτερη παρένθεση (-()-): είναι κάπου στα 13, σχετιά περιζήτητη νύφη για την εποχή της.
Είναι ένα άλλο φέουδο. Δίπλα και κατά προτίμηση δυτικά από το φέουδο που αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο.
Τέλοσπάντων. Φεουδαρχία. Σκοτεινοί χρόνοι. Οι άνθρωποι ζουν κατά μέσο όρο 35 χρόνια, χέζουν κάτω απ' το παράθυρο της καλύβας τους ή αν είναι τυχεροί σε τσουκάλι που κρατάει ο δούλος. Οι χωρικοί πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους στους αφέντες τους, ή, αν δεν τους φτάνει η σοδειά για να πληρώσουν τους φόρους (που έτσι γινόταν συνήθως διότι εκείνη την εποχή όλα ήταν λάσπες και του πούτσου καλλιεργημένα και το καλοκαίρι φυλλοξήρα και ξυρασία) βασανίζονταν και μετά παλουκώνονταν και αν ήταν τυχεροί πέθαιναν.
Λοιπόν ο κακός [όλοι κακοί ήταν εκείνη την εποχή αλλά τέλοσπάντων (και λέω ότι ήταν όλοι κακοί εκείνη την εποχή διότι και οι χωρικοί που παλουκώνονταν είχαν σκυλιά-γατιά, κι όταν αυτά γεννούσαν κουταβάκια-γατάκια τα σκότωναν, τα πνίγανε ή τα κόβαν με τσεκούρι)], αυτός από το δυτικό φέουδο, αποφασίζει ν' απαγάγει τη φεουδαρχοπούλα.
Στέλνει λοιπόν 4 άντρες και το μαύρο ιππότη. Και αφού αυτοί περνάν στο φέουδο του αποδίπλα, σφάζουν όποιον βρουν στο δρόμο τους (κυρίως χωρικούς-μόνο χωρικούς διότι τίποτ' άλλο εκείνη την εποχή δεν υπήρχε) και λίγους απ' τους 10 "άντρες" που είχε ο άλλος φεουδάρχης για να προστατεύεται (ο μαύρος ιππότης δεν είναι μάυρος, δηλαδή αφρικανός, απλά η πανοπλία του είναι μαύρη - αυτό μας επιτρέπει ασφαλώς να συμπεράνουμε ότι η πούτσα του δεν υπερβαίνει τους 17 πόντους).
Φτάνουν στο κάστρο του φεουδάρχη. Ο μαύρος ιππότης κόβει το δεξί χέρι του φεουδάρχη. Τον κόβει και στην κοιλιά και φαίνονται δύο άντερα. Μετά κατεβαίνει απ' το άλογο και τον γαμάει από κώλο και από άντερο (ο φεουδάρχης στο μεταξύ πεθαίνει). Οι υπόλοιποι βιάζουν τη φεουδάρχισσα και το γιό του φεουδάρχη που είναι 7. Καβαντζώνουν τη φεουδαρχοπούλα που είναι 13 και περιζήτητη νύφη και φεύγουν.
Επιστροφή στο φέουδο του κακού φεουδάρχη, ο οποίος βάζει τον παπά του να τους παντρέψει. Κατόπιν πηδάει τη φεουδαρχοπούλα μιά φοά, αφού βάλει το σιδερά του να της βγάλει το στρινγκ (τότε το στρινγκ ήταν σιδερένιο και το λέγαν ζώνη αγνότητας). Προφανώς μετά παλουκώνει το σιδερά του. Μετά παραβρίσκεται στην ιερά εξέταση και καίει 4-5 μάγισσες, κόβει τα χέρια κι από 3-4 κλέφτες και τους κρεμάει ανάποδα να στραγγίξουν. Κατόπιν ξαναπηδάει τη μικρή.
Η μικρή γκαστρώνεται αλλά επειδή είναι μόνο 13 παθαίνει ρήξη μήτρας και πεθαίνει στη γέννα. Έτσι βγάζει εκτός από όλη τη μήτρα της, μαζί ένα νεφρό, 3 μέτρα άντερο και φαίνεται και το μισό συκώτι. Το μωρό επιβιώνει 3 μέρες μετά, αλλά το σκοτώνει ο κακός φεουδάρχης πάνω στην οργή του διότι είναι κοριτσάκι και δε μπόρεσε ν' αποδείξει τον αντρισμό του.
Μετά από (1800-750=1050 και 3 γενιές τα 100 χρόνια περίπου, μετά 9 γενιές ας πούμε) 1050 χρόνια, ο απόγονος του κακού φεουδάρχη κάνει πρωκτικό σεξ με γκέυ μακακομπαμποίνο και παθαίνει AIDS και ψοφάει.
Ήταν εφευρέτης του AIDS.

Πρόγραμμα σπουδών

2009-12-14T18:29:00.002+02:00

Με αφορμή την αυριανή συζήτηση που θα διεξαχθεί από το Σύλλογο Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών θα ήθελα να εκθέσω κάποιες δικές μου προτάσεις για τροποποιήσεις που θα μπορούσαν να γίνουν.

Η διδασκαλία των Μαθηματικών (λογισμός, γραμμική άλγεβρα και αναλυτική γεωμετρία (Ι), λογισμός συναρτήσεων πολλών μεταβλητών (ΙΙ), διαφορικές εξισώσεις (ΙΙΙ)) καθώς και της Αριθμητικής Ανάλυσης να συγχωνευθούν, προσθέτοντας ένα ακόμα μάθημα (Μαθηματικά ΙV) το οποίο θα πραγματεύεται τη λύση μερικών διαφορικών εξισώσεων με αναλυτικές και αριθμητικές μεθόδους -πεπερασμένα στοιχεία, πεπερασμένες διαφορές. Αυτό έχει σα σκοπό την απόκτηση ενός υπόβαθρου από τους φοιτητές ώστε να μπορούν να συντάσσουν και να χρησιμοποιούν λογισμικό σε εδαφομηχανικές, στατικές, υπόγεια νερά, λιμενικά έργα και άλλα μαθήματα που χρησιμοποιούν αριθμητικές μεθόδους επίλυσης διαφορικών εξισώσεων.
Εκτενέστερη χρήση Η/Υ στα μαθήματα. Θεωρώ αναγκαία τη δημιουργία μίας τράπεζας αλγορίθμων σε Fortran καθώς και άλλες γλώσσες όπως επίσης και λογιστικά φύλλα προς χρήση και υποβοήθηση του φοιτητή (αποφυγή εκτενών επαναληπτικών διαδικασιών σε υπολογισμούς beton, μεταλλικών κατασκευών)
Θεωρώ απαραίτητη τη διαδικασία εξυγίανσης της διδασκαλίας της Μηχανικής Ρευστών, Οικοδομικής Ι (ώστε να συμπληρώσει και να ελαφρύνει την εκτενή ύλη της οικοδομικής ΙΙ).
Πρέπει να γίνει μία αναδιάταξη των μαθημάτων του πρώτου έτους τέτοια ώστε οι νεοεισαχθέντες να έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν ουσιαστικά την επιλογή τους. Προτείνω την εισαγωγή ενός μαθήματος "ευρεσιτεχνίας" ή "χειροτεχνίας".
Ταχύτερος διαχωρισμός σε τομείς. Προτείνω ορισμένα μαθήματα που αφορούν στο αντικείμενο κάθε τομέα να γίνονται ως μαθήματα επιλογής, πριν την ώρα επιλογής του τομέα. Αυτό θα βοηθήσει τους φοιτητές να εξοικειωθούν με το αντικείμενο του τομέα που πρόκειται να επιλέξουν. Μπορεί το μάθημα να διαχωριστεί σε 4 διδακτικές ενότητες οπου καθεμία θα αντιστοιχεί στον κάθε τομέα και καθεμία θα περιλαμβάνει μία μικρή εργασία. Τονίζω ότι αυτό το επικουρικό μάθημα θα γίνεται χωρίς ιδιαίτερο διδακτικό σκοπό, οπότε οφείλουν οι καθηγητές να μην εντατικοποιήσουν την ύλη.
Εναλλακτικά, 2 κενές θέσεις μαθημάτων (σε έκταση 2 εξαμήνων) μπορούν να φιλοξενούν από δύο μαθήματα (διδασκαλία ίδιες ώρες)-(4 μαθήματα, 1 για κάθε τομέα) με διαχωρισμό των φοιτητών αλφαβητικά ή με το ΑΕΜ για τη σειρά που θα παρακολουθηθούν.

Κατάργηση της υπερβολικής και αλόγιστης θεωρίας ορισμένων μαθημάτων (Φωτογραμμετρία, Περιφερειακή ανάπτυξη). Αντικατάσταση της θεωρίας με κάποιο θέμα (αποτύπωση κάποιας περιοχής με φωτογραμμετρικές μεθόδους, μία μικρή έκθεση επάνω σε αρχιτεκτονική και πολεοδομική ανάπτυξη περιοχών.

ο σύνδεσμος που ακολουθεί είναι προς το forum του ανεπίσημου site της σχολής, στο συγκεκριμένο ζήτημα:
http://www.e-civil.gr/index.php?option=com_wrapper&view=wrapper&Itemid=106&f=63&t=614&p=4979

Υπουργείο Προστασίας

2009-12-08T21:27:00.002+02:00

Πάντα στα πλευρά του πολίτη

6η Δεκέμβρη

2009-12-05T22:13:00.002+02:00

Δεν είναι διεκδίκηση, δε λύνεται με μία απλή πορεία. Ειρηνικές πορείες. συμμόρφωση προς τις υποδείξεις, τίποτε δε γίνεται δεκτό. Δε διαδηλώνεις για παιδεία ή ασφαλιστικό.
Η 6η Δεκέμβρη δεν έχει λογική. Είναι επέτιος οργής. Είναι για να θυμάται το κράτος, οι αρχές, το σύστημα, οι νυκοκύρηδες και όλοι αυτοί ότι δεν πρόκειται να καταπιούν τους πάντες. Θα είναι πάντα κάποιοι που θ' αρνηθούν να πέσουν χωρίς αντίσταση. Αυτοί οι κάποιοι αν μη τι άλλο δικαιούνται μία αφορμή για να ξυπνάν μια φορά το χρόνο και να δίνουν το στίγμα τους. Ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι δεν είναι λίγοι, ότι δεν είμαστε λίγοι.
Η 6η Δεκέμβρη δείχνει ότι το κράτος και η οργανωμένη κοινωνία δεν ταυτίζονται με τους ανθρώπους, με τους πολίτες. Και όσο απομακρύνονται το κράτος και η "οργανωμένη κοινωνία" τόσο οι πολίτες θα κυνηγάνε να τα ρίξουνε.
Κάτω η εκλογίκευση. Ζήτω η οργή. Πόλεμος.

Η Μόνη Λύση

2009-12-04T14:38:00.000+02:00

Ο άνθρωπος

2009-12-03T21:00:00.001+02:00

Τί θα πει στον Άγιο Πέτρο;

2009-12-02T19:03:00.000+02:00

Σύγχρονοι μάρτυρες

2009-12-01T02:15:00.003+02:00

Άνθρωποι που θυσιάζονται για την πίστη τους στους χαλεπούς ετούτους καιρούς όπου τα υψηλά ιδανικά έχουν εκλείψει σε λίαν μεγάλο βαθμό

Σενάρια καταστροφής

2009-10-04T19:55:00.000+03:00

Σενάριο 1.

Οι εκλογές αυτές προκλήθηκαν σκόπιμα από τη ΝΔ για τον παρακάτω λόγο. Η μέχρι τώρα κυβέρνηση έχει φέρει την κατάσταση σε τόσο δυσμενές σημείο ώστε δεν μένει άλλη επιλογή στην παράταξη παρά να αποσυρθεί.
Και δεν αποσύρεται απλώς αλλά αποφασίζει να πάρει και το ΠΑ.ΣΟ.Κ μαζί της. Αυτό διότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα βρει πολύ μεγαλύτερα ελείμματα κ χρέη απ' ότι νόμιζε μόλις αναλάβει την κυβέρνηση. Φυσικά η ΝΔ φρόντισε τεχνηέντως να κάνει υποτονική καμπάνια και να προκαλέσει "αποσυσπείρωση" της βάσης της ώστε να σιγουρέψει το γεγονός ότι δε θα εκλεγεί στις παρούσες εκλογές.
Πιθανότατα οι νεοδημοκράτες θεώρησαν καλύτερο για τη μακροπρόθεσμη ευρωστία της παράταξής τους να θέσουν το κόμμα σε κώμα για κάποιο διάστημα και ν' αφήσουν τα τοξικά λύματά τους να δηλητηριάσουν τους ανταγωνιστές τους.

Σενάριο 2.

Μία πιθανή διάλυση της νέας δημοκρατίας σημαίνει μία πιθανή ενδυνάμωση (μιλάω για παραπάνω από υπερδιπλασιασμό) της δύναμης του ΛΑΟΣ.
Θεωρώ -κι ελπίζω να μην πέφτω πολύ έξω- ότι η ΝΔ αποτελείται από δύο κυρίαρχες πτέρυγες, τη μία των νεοφιλελεύθερων και την άλλη της λαϊκής δεξιάς. Εδώ κάνουμε λόγο για τη λαϊκή δεξιά, τη μεγαλύτερη και πιό επικίνδυνη πτέρυγα. Αποτελείται από "νοικοκυραίους" οι οποίοι "με τη βοήθεια του Θεού" κατέληξαν "επιφανείς και σεβάσμιοι ανάμεσα στους συμπολίτες τους. Πρόκειται για μία ράτσα η οποία απενοχοποιεί το θεοκρατικό κράτος, το κράτος ασφάλειας, την επιλεκτική ποινικοποίηση (λογοκρισία). Κοντολογίς μιλάμε για τη συντηρητική παράταξη.
Το θεωρώ λοιπόν πολύ πιθανό να δούμε πολλούς τέτοιους στο εγγύς μέλλον γύρω από τον Καρατζαφέρη. Ο Καρατζαφέρης ας μην ξεχνάμε ότι απευθύνεται κυρίως σε αυτή τη ράτσα ανθρώπων.

Υ.Γ. εγώ λέω να βάλουμε καμιά μπύρα στοίχημα αν θα συμβεί τίποτε από τα παραπάνω

Η ευθύνη έχει πολλά προγούλια

2009-10-02T20:33:00.000+03:00

Η σύλληψη ήταν τυχαία. Το μαύρο πραγματάκι είναι εναπομείναν χαρτάκι από "ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ". Σε καμμία περίπτωση δε θα ήθελα να παραλληλίσω τον Καραμανλή με τον Χίτλερ αλλά περισσότερο με τον Χοντρό, από το Χοντρό και το Λιγνό.

Υ.Γ. "Η ευθύνη έχει πολλά προγούλια"

Το νόημα

2009-05-06T21:34:00.000+03:00

Ήταν ένας ψαράς. Πήγαινε το λοιπόν ο ψαράς κάθε μέρα για ψάρεμα. Και κάθε μέρα ψάρευε ένα κιλό ψάρια. Τον βλέπει κάποιος και του λέει σε κάποια φάση (και ακολουθεί διάλογος):
-Μα καλά, γιατί κάθε φορά ψαρεύεις ακριβώς ένα κιλό ψάρια και δεν ψαρεύεις όσα περισσότερα μπορείς;
-Ε, τόσα χρειάζομαι, τί να τα κάνω τα περισσότερα;
-Να τα πουλήσεις να πάρεις μιά βάρκα.
-Και τί να την κάνω τη βάρκα;
-Να βγαίνεις να πιάνεις περισσότερα ψάρια.
-Γιατί;
-Να τα πουλήσεις να πάρεις ένα καΐκι.
-Τί να το κάνω;
-Να βγαίνεις ακόμα πιό ανοιχτά και να πιάνεις ακόμα περισσότερα ψάρια.
-Για ποιό λόγο;
-Να πάρεις μετά δύο καΐκια.
-Τί να τα κάνω;
-Να βάζεις τους άλλους να δουλεύουν κι εσύ να κάθεσαι.
-Μα και τώρα κάθομαι.

Το δικό μου μικρό σχόλιο στην ιστορία: Τα ψάρια δεν είναι άπειρα, κάποια στιγμή εξαντλούνται.

Αριστεροί με δεξιές τσέπες

2009-05-06T21:27:00.002+03:00

Σκέφτομαι ότι ο αριστερός με τις δεξιές τσέπες είναι κάποιος που επιθυμεί να φορολογηθεί περισσότερο στο όνομα του κοινωνικού κράτους. Ο δεξιός με τις αριστερές τσέπες απ' την άλλη είναι απλώς μαλάκας

Δάσκαλος

2009-05-03T20:15:00.000+03:00

Η πρώτη ή τουλάχιστον μία απ' τις πρώτες διαφορές που καταλαβαίνει κάποιος που περνάει από το δημοτικό στο γυμνάσιο: στο δημοτικό είχε το δάσκαλο (μάλλον συνηθέστερα τη δασκάλα) ενώ στο γυμνάσιο είχε καθηγητάδες.
Παρ' ολ' αυτά η έννοια δάσκαλος υπάρχει και παραπέρα. Βλέπεις κάποιοι αποκαλούν δασκάλους τους κάποιους άλλους. Όσοι παρακολουθούν το onepiece κι έτυχε να περάσουν από τον ιστότοπο onepiece wikia όπου εκτός των άλλων εκτίθενται ερωτήσεις που ετέθησαν από αναγνώστες στο δημιουργό του Eichiiro Oda, είθισται να τον αποκαλούν sensei, ιαπονιστί "δάσκαλος". Δάσκαλος ήταν και ο τίτλος που δόθηκε στο Βασίλη Τσιτσάνη από τους νεώτερούς του μουσικούς και μη, και ακούγεται χαρακτηριστικά στο διάλογο που κάνει το Τσιτσάνης με το κοινό του, όπου τον αποκαλούν δάσκαλο.
Τελειώνοντας την ακατάσχετη και κουραστική φλυαρία η οποία ήταν ενδεχομένως άχρηστη περνάω στο ρεζουμέ της υπόθεσης. Χτές και μετά απο 3 μπύρες μισόλιτρες διατύπωσα κάπως ωραία τη διαφορά καθηγητή-δασκάλου.
Δάσκαλος λοιπόν είναι αυτός που σε εμπνέει. Είναι αυτός που θαυμάζεις και συνειδητά και υποσυνείδητα παρακολουθείς τις κινήσεις του, το πώς αναπνέει, πώς άγεται και φέρεται, και, αφού τον νιώσεις και τον συλλάβεις, τότε προσαρμόζεις ό,τι έμαθες στη δική σου πραγματικότητα.
Καθηγητής απ' την άλλη είναι αυτός που θα σε μάθει μεθοδικά και βήμα προς βήμα κάτι που είναι υποχρεωμένος να σε μάθει, ενώ είσαι κι εσύ υποχρεωμένος να μάθεις.

Ευχαριστώ όσους μπήκαν στο mybrute. Τα experience points που κέρδισα απ' αυτό σας το ενδιαφέρον παιδιά ήταν πολύτιμα. Συνεχίστε να παίζετε και ν' ανεβαίνετε level άμα δε σας είναι δύσκολο γιατί ετσι κερδίζω παραπάνω ;P

Η κατάπτωσις των χρηστών ηθών στη σύγχρονη κοινωνία και η κατάπτυστη ημών συμπεριφορά

2009-05-02T13:53:00.000+03:00

...όλο αυτό το πράμα τέλοσπάντων οφείλεται σ' ένα αίτιο. (άνω τελεία;). Σ' ένα μικρό πραγματάκι που με μία λίγη φροντίδα απο τη μεριά του καθενός μπορεί να εξαλειφτεί και να ζήσουμε ήρεμοι κι ευτυχισμένοι, όσο μπορούμε.
Πόσες φορές αγαπητοί μου δε σας έχει κολλήσει τσίχλα σε ρούχο, παπούτσι, μαλλί (αυτό το έκανε η μία μου αδερφή στην άλλη μου αδερφή όταν ήταν μωρά και ήταν επικό-σας το απεύχομαι). Κι όλο ρωτώ τον εαυτόν μου. Τον ρωτώ λοιπόν αγαπητοί μου, γιατί να συμβαίνει αυτό το πράγμα. Πώς είναι δυνατόν κάτι τόσο μικρό που προκαλεί τόοοση ευχαρίστηση σε έναν να προκαλεί μετά τόοοσο πόνο σ' έναν άλλον.
Και όχι μόνο αυτό. Έχετε προσέξει ποτέ κάτι μαύρα μπαρμπαδελάκια απάνω στα πεζοδρόμια σαν κρεατοελιές; Είναι η τσίχλα αγαπητοί μου. Κι αυτή είναι η τρομερή δύναμή της. Κι όλο ρωτώ τον εαυτόν μου: διατί με μία τόοοσο απλή κίνηση μπορούμε να την περιορίσουμε αλλά δεν την κάνει κανείς; διατί ρέπουν οι απανταχού τσιχλάκηδες προς την εγκληματικότητα; γιατί δε σκέφτοναι και us decent smoking people;
Ορίστε λοιπόν πώς μπορείς να εξουδετερώσεις παντελώς τη σατανική δύναμη του μικρού εξαποδώ με γεύση δυόσμο κανέλα και δε συμμαζεύεται: κόβεις με το χεράκι σου ένα κομματάκι χαρτοπετσέτα, ίσα με 2 τετραγωνικά εκατοστά, εναποθέτεις στην αγκαλιά του την τσίχλα, τυλίγεις και τα ντάαα (ΆΝΩ ΤΕΛΕΙΑ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ). Είσαι κι εσύ ένας μικρός ήρωας -για τα παπούτσια κάποιου συνανθρώπου σου τουλάχιστον.
Γι' αυτό πρέπει όλοι να φροντίζουμε όταν βλέπουμε κάποιον να μασάει τσίχλα να τον στέλνουμε στο διάολο (ή να του εφιστούμε την προσοχή).

Κλείνοντας, θυμίστε μου ν ανεβάσω μια διακοσμητική φωτό για το παρόν αρθράκι από βδομάδα, αν το ξεχάσω χώστε και καμιά σφαλιάρα.

πάτε λίγο εδώ

2009-04-30T20:04:00.000+03:00

http://co-st.mybrute.com

Νεοσυντηρητισμός

2009-04-28T17:43:00.000+03:00

Έχω την αίσθηση ότι διανύουμε μια περίοδο νεοσυντηρητισμού. Θα ήθελα να δώσω μερικά παραδείγματα αλλά πρέπει να τα συγκεντρώσω πρώτα. Ενδεικτικά θα αναφέρω το εξής: θυμάμαι παλιά στις διαφημίσεις έβλεπες που και που κανα βυζάκι (διαφήμηση του fa -σαμπουάν- και εκέινη με το "μπεζ βελούδο -που είχε να κάνει με αποτρίχωση ή κάτι τέτοιο). Τώρα έχουν εκλέιψει και αυτά. Η κοινή γνώμη στράφηκε προς το να θεωρεί το γυμνό σώμα ως κάτι κατ' ανάγκη πρόστυχο και "ανήθικο" και γυμνές σκηνές εμφανίζονται όλο και λιγότερο στην τηλεόραση. Παραθέτω επίσης το βιντεάκι το οποίο με παρακίνησε να αναρτήσω αυτή την κουβέντα.

Περί φανατισμού

2009-04-26T22:54:00.000+03:00

Φανατικός για μένα είναι αυτός που φοράει παροπίδες στον εαυτό του, σκόπιμα αποκρύπτει από τον εαυτό του την αλήθεια, προκειμένου να προσηλωθεί σε κάποια ιδέα.

Η αρχή είναι το ήμισυ του τίποτα

2009-04-26T17:48:00.000+03:00

Το σκεφτόμουν λίγο καιρό τώρα και το πήρα επιτέλους απόφαση να φτιάξω δικό μου blog. Κανονικά το θεωρώ άχρηστο δεδομένου ότι υπάρχουν χιλιάδες blogs σαν και το δικό μου, πολλά από τα οποία είναι πιο ψαγμένα με απείρως πιο εμπεριστατωμένες απόψεις.
Ξεκινάω να γράφω με μια συγκρατημένη αισοδοξία, ελπίζοντας πως τουλάχιστον κανας δυο φίλοι θα μπούν στον κόπο να με επισκεφτούν
To blog προέκυψε σα δική μου προσωπική ανάγκη να εκθέσω τις ατέλειωτες συζητήσεις μου με τον Τάσο, τον Αχιλλέα, το Γιώργο, το Σπύρο, το Βασίλη, τη Μαργαρίτα, στο edge, στο manifesto, στο spitimou, στην παραλία και δε συμμαζεύεται. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι τόσες ιδέες πάνε χαμένες όταν δεν έχουν κάπου να γραφτούν. Είναι άλλες φορές πάλι που μια συζήτηση τελειώνει βίαια εξ' αιτίας της έλευσης του λεωφορείου ή της παρέλευσης του χρόνου, εν πάσει περιπτώσει καταλαβαίνετε...
Έρχονται φορές που σκέφτεσαι κάτι, το επεξεργάζεσαι, το φαντάζεσαι αλλά εκεί που θες να του δώσεις σάρκα και οστά κολλάς. Πιστεύω ότι μια φλασία κάποιου άλλου είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να δεχτείς σε αυτή την περίπτωση.
Λοιπόν, ζητώντας συγγνώμη για την ακαταστασία με την οποία γράφω, θ' αφιερώσω το παρόν αρθράκι για να δώσω μερικές κατευθύνσεις για το τί θα βάλω μέσα σ' αυτό το blog:

Πολιτικά. Πολιτικά όχι με την έννοια του σχολιασμού γεγονότων. Δεν είμαι ο πλέον ενημερωμένος ουτε ο καταλληλότερος άνθρωπος γι' αυτό. Θ' ασχοληθώ κυρίως με φιλοσοφία -ή μάλλον καλύτερα αμπελοφιλοσοφία- της πολιτικής. Τώρα τελευταία διαβάζω Καστοριάδη και θα ήθελα να βάλω μια περίληψη κάποιων βασικών ιδεών μόλις καταφέρω να τις αποστάξω.
Μουσική. Θα κάνω μία απόπειρα να μεταφέρω οτιδήποτε φτάνει στ' αυτιά μου και μου τραβάει το ενδιαφέρον. Θα εκθέσω αυτό που καταφέρνω ν' ακούσω "πίσω από τις νότες".
Θέματα πολιτικών μηχανικών. Ως φοιτητής πολιτικός μηχανικός θα ήθελα να μοιραστώ με τους συναδέλφους μου ανησυχίες, προβληματισμούς, ιδέες και οιαδήποτε παπαριά λιγότερο βαρετή από το μάθημα που μας σερβίρουν.
Θέματα τρίχορδου μπουζουκιού και μπαγλαμά. Ασχολούμαι αρκετό καιρό με αυτά τα δύο μωρά και θα ήθελα να βγάλω προς τα έξω τη "δουλειά" που έχω βάλει. Σκέφτομαι επίσης να φτίαξω ένα αρθράκι για τη σχέση τρίχορδου τετράχορδου, χωρίς φανατισμό και προκατάληψη ως υποστηριχτής καμιάς από τις δύο σχολές.
Θέματα ιστιοπλοΐας ανοιχτής θάλασσας και windsurf.