Πολλοί από σας έχετε ακουστά το Neufert, ένα απ' τα ευαγγέλια των μηχανικών. Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιέχει διαστάσεις για τα πάντα, από γήπεδα το γκολφ μέχρι κατσικοκούραδα (χωρίς πλάκα). Είναι γραμμένο με πολύ μεράκι και όρεξη και όπως βλέπετε και στην εικόνα, είναι πολύ πειστικό όσον αφορά την αξία του φυτεμένου δώματος.
Δευτέρα 26 Απριλίου 2010
Η Αξία του Φυτεμένου Δώματος
Πολλοί από σας έχετε ακουστά το Neufert, ένα απ' τα ευαγγέλια των μηχανικών. Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιέχει διαστάσεις για τα πάντα, από γήπεδα το γκολφ μέχρι κατσικοκούραδα (χωρίς πλάκα). Είναι γραμμένο με πολύ μεράκι και όρεξη και όπως βλέπετε και στην εικόνα, είναι πολύ πειστικό όσον αφορά την αξία του φυτεμένου δώματος.
Κυριακή 25 Απριλίου 2010
Οργανική Αυτογνωσία
Χαίρετε. Σήμερα και μετά από μακρά περίοδο αμέλειας αποφάσισα να γράψω. Αυτή τη φορά απευθύνομαι σε όσους παίζουν κάποιο όργανο και έχουν κάνει έστω και μία απόπειρα να αυτοσχεδιάσουν.
Όπως θα γνωρίζετε, όσοι με ξέρετε προσωπικά τουλάχιστον, παίζω μπούζούκι. Παίζω και άλλα όργανα αλλά το μπουζούκι είναι το μόνο όργανο το οποίο μπορώ να ισχυριστώ ότι ξέρω καλά. Σημειωτέον τρίχορδο.
Λοιπόν μέχρι πρότινος διένυα τη γκρίζα περίοδο όσον αφορά το όργανο. Όταν λέω "γκρίζα περίοδος" εννοώ ότι, ενώ κατέχω καλή τεχνική και βγάζω άρτιο ήχο, είμαι σωστά χρονισμένος και ξέρω να εμπλουτίζω τα κομμάτια που εκτελώ με σωστές αρμονίες, εντούτοις ο αυτοσχεδιασμός μου, η ικανότητά μου δηλαδή να παίζω πράγματα ατάκα κι επιτόπου απ' το μυαλό μου, αυτός περιορίζεται στην επανάληψη κάποιων μοτίβων με βάση τις θέσεις του χεριού και τις κινήσεις των δακτύλων. Δηλαδή ουσιαστικά όταν αυτοσχεδιάζω περιορίζομαι στο να επαναλαμβάνω κάποια οικεία σ' εμένα μελωδικά σχήματα.
Τώρα, έχοντας γράψει ένα τραγούδι και έχοντας μερικά ακόμα στα σκαριά, μπορώ να πώ ότι πέρασα στη "γαλάζια" (ας πούμε) περίοδο. Τώρα πλέον μπορώ να ξεδιπλώνω τη σκέψη μου σε μουσικά δίστιχα, με μέτρο και ομοιοκαταληξία. Να φτιάχνω δηλαδή μία φράση από νότες η οποία καταλήγοντας σε προδιαθέτει για μία δεύτερη φράση η οποία συμπληρώνει με εμφανή τρόπο την πρώτη και η οποία δεύτερη φράση καταλήγει εκεί όπου προδιέθετε και η πρώτη φράση.
Είμαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου που κατάφερα να φύγω από τα δεσμά της γκρίζας περιόδου και πιστεύω ότι έχω αρχίσει ν' αναπτύσσω τη δεξιοτεχνία μου. Όχι σε ταχύτητα ούτε σε στολίσματα αλλά σε νόημα. Δηλαδή ο αυτοσχεδιασμός μου πλέον μπορεί να ιντριγκάρει τον όποιο ακροατή και να τον κρατήσει μέχρι να του δώσει την κάθαρση της κατάληξης στην τονική.
Πιστεύω ότι το επόμενο βήμα μου θα είναι να μάθω να ακούω αυτό που παίζω. Να μπορώ δηλαδή παίζοντας κάτι απροσδόκητο και φαινομενικά αδιάφορο, κάτι δίχως νόημα, αυτό να μάθω να το δίνω ένα νόημα παίζοντας την επόμενη φράση πάνω στα πατήματα της πρώτης, παραφράζοντας δηλαδή την πρώτη φράση βγάζοντας στη δεύτερη ό,τι φανταζόμουν στην πρώτη αλλά δεν κατάφερα να το δώσω μεμιάς. (Γιατί όταν δεν έχεις την ευχέρεια της φωνής δε μπορείς να δώσεις μεμιάς αυτό που σκέφτεσαι αλλά πρέπει να το προσεγγίσεις με διαδοχικές ατάκες όπου η μία θα φέρνει στην επιφάνεια ότι η προηγούμενή της δεν κατάφερε να φέρει).
Πιστεύω στην τελική ότι για να γράψω μία μουσική όμορφη και ταυτόχρονα δικιά μου, πρέπει να απόδομήσω τα ακούσματά μου σε βαθμό όχι απλά φράσης, κλίμακας ή ρυθμικού σχήματος, αλλά στο βαθύτερο σκεπτικό, το οποίο έχει να κάνει με την οργανική προσέγγιση και ερμηνεία του ήχου που ακούω γύρω μου. Δηλαδή η μουσική που ξέρω και που ακολουθάω, με ποίον τρόπο θα μετέφραζε ώστε να ενσωματώσει στο σώμα της μία τυχαία κίνηση, μία εικόνα, ένα λεκτικό μοτίβο αλληλουχίας φωνηέντων-συμφώνων, μία κατάσταση όπου επικρατούν άλλοι ήχοι, μουσικές, κινήσεις, συναισθήματα, μυρωδιές.
Υ.Γ.1: Αυτή η ανάρτηση ίσως να μη βγάζει πολύ νόημα διότι είναι βασισμένη καθαρά και μόνο στη δική μου αντίληψη και όσο να 'ναι κουτσουρεύεται από την ανάγκη να ειπωθεί λεκτικώς.
Υ.Γ.2: Δε χρησιμοποίησα πολυτονικό όπως υποσχόμουν διότι είναι μπλεγμένη η πληκτρολόγηση κι έχω πιεί τρεις μπύρες και τα δάχτυλά μου παραπατάνε λίγο.
Όπως θα γνωρίζετε, όσοι με ξέρετε προσωπικά τουλάχιστον, παίζω μπούζούκι. Παίζω και άλλα όργανα αλλά το μπουζούκι είναι το μόνο όργανο το οποίο μπορώ να ισχυριστώ ότι ξέρω καλά. Σημειωτέον τρίχορδο.
Λοιπόν μέχρι πρότινος διένυα τη γκρίζα περίοδο όσον αφορά το όργανο. Όταν λέω "γκρίζα περίοδος" εννοώ ότι, ενώ κατέχω καλή τεχνική και βγάζω άρτιο ήχο, είμαι σωστά χρονισμένος και ξέρω να εμπλουτίζω τα κομμάτια που εκτελώ με σωστές αρμονίες, εντούτοις ο αυτοσχεδιασμός μου, η ικανότητά μου δηλαδή να παίζω πράγματα ατάκα κι επιτόπου απ' το μυαλό μου, αυτός περιορίζεται στην επανάληψη κάποιων μοτίβων με βάση τις θέσεις του χεριού και τις κινήσεις των δακτύλων. Δηλαδή ουσιαστικά όταν αυτοσχεδιάζω περιορίζομαι στο να επαναλαμβάνω κάποια οικεία σ' εμένα μελωδικά σχήματα.
Τώρα, έχοντας γράψει ένα τραγούδι και έχοντας μερικά ακόμα στα σκαριά, μπορώ να πώ ότι πέρασα στη "γαλάζια" (ας πούμε) περίοδο. Τώρα πλέον μπορώ να ξεδιπλώνω τη σκέψη μου σε μουσικά δίστιχα, με μέτρο και ομοιοκαταληξία. Να φτιάχνω δηλαδή μία φράση από νότες η οποία καταλήγοντας σε προδιαθέτει για μία δεύτερη φράση η οποία συμπληρώνει με εμφανή τρόπο την πρώτη και η οποία δεύτερη φράση καταλήγει εκεί όπου προδιέθετε και η πρώτη φράση.
Είμαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου που κατάφερα να φύγω από τα δεσμά της γκρίζας περιόδου και πιστεύω ότι έχω αρχίσει ν' αναπτύσσω τη δεξιοτεχνία μου. Όχι σε ταχύτητα ούτε σε στολίσματα αλλά σε νόημα. Δηλαδή ο αυτοσχεδιασμός μου πλέον μπορεί να ιντριγκάρει τον όποιο ακροατή και να τον κρατήσει μέχρι να του δώσει την κάθαρση της κατάληξης στην τονική.
Πιστεύω ότι το επόμενο βήμα μου θα είναι να μάθω να ακούω αυτό που παίζω. Να μπορώ δηλαδή παίζοντας κάτι απροσδόκητο και φαινομενικά αδιάφορο, κάτι δίχως νόημα, αυτό να μάθω να το δίνω ένα νόημα παίζοντας την επόμενη φράση πάνω στα πατήματα της πρώτης, παραφράζοντας δηλαδή την πρώτη φράση βγάζοντας στη δεύτερη ό,τι φανταζόμουν στην πρώτη αλλά δεν κατάφερα να το δώσω μεμιάς. (Γιατί όταν δεν έχεις την ευχέρεια της φωνής δε μπορείς να δώσεις μεμιάς αυτό που σκέφτεσαι αλλά πρέπει να το προσεγγίσεις με διαδοχικές ατάκες όπου η μία θα φέρνει στην επιφάνεια ότι η προηγούμενή της δεν κατάφερε να φέρει).
Πιστεύω στην τελική ότι για να γράψω μία μουσική όμορφη και ταυτόχρονα δικιά μου, πρέπει να απόδομήσω τα ακούσματά μου σε βαθμό όχι απλά φράσης, κλίμακας ή ρυθμικού σχήματος, αλλά στο βαθύτερο σκεπτικό, το οποίο έχει να κάνει με την οργανική προσέγγιση και ερμηνεία του ήχου που ακούω γύρω μου. Δηλαδή η μουσική που ξέρω και που ακολουθάω, με ποίον τρόπο θα μετέφραζε ώστε να ενσωματώσει στο σώμα της μία τυχαία κίνηση, μία εικόνα, ένα λεκτικό μοτίβο αλληλουχίας φωνηέντων-συμφώνων, μία κατάσταση όπου επικρατούν άλλοι ήχοι, μουσικές, κινήσεις, συναισθήματα, μυρωδιές.
Υ.Γ.1: Αυτή η ανάρτηση ίσως να μη βγάζει πολύ νόημα διότι είναι βασισμένη καθαρά και μόνο στη δική μου αντίληψη και όσο να 'ναι κουτσουρεύεται από την ανάγκη να ειπωθεί λεκτικώς.
Υ.Γ.2: Δε χρησιμοποίησα πολυτονικό όπως υποσχόμουν διότι είναι μπλεγμένη η πληκτρολόγηση κι έχω πιεί τρεις μπύρες και τα δάχτυλά μου παραπατάνε λίγο.
Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010
Τὸ πολυτονικὸ
Ὄπως ἔλεγα, πέρασα τελικὰ πολυτονικὸ. Εἶναι πολὺ δύσκολο να γράψεις καὶ πραγματικᾱ αμφιβάλλω ἀν καὶ κατὰ πόσο αξίζει τὸν κόπο. Ἡ πληκτρολόγηση εἴναι άβολη διότι πρέπει νὰ πατᾶς γιὰ κάθε συνδυασμὸ τόνου ἤ τόνου-πνεύματος καὶ ἄλλο κουμπὶ.
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία
Είναι μία μούφα και μισή. Τίποτα δεν είναι δωρεάν στον κόσμο μας. Όλα έχουν κάποιο αντίτιμο. Θες, λεφτά, θες τρεις ώρες σκάψιμο, θες αγορά-συναρμολόγηση-συντήρηση, θες τάισμα τρείς φορές τη μέρα κ.ο.κ..
Όταν λέει κανείς δημόσια και δωρεάν παιδεία τί εννοεί δηλαδή; Ότι θα προσλάβει το κράτος σκλάβους οι οποίοι θα λειτουργούν την παιδεία μέχρι να εξαντληθούν απ' τη δουλειά και να πεθάνουν; Μήπως νομίζουν ότι υπάρχει ένα κράτος με τόνους και τόνους χρυσάφι στ' αμπάρια του που τους φυλάει ο κρατόδρακος διότι είναι έξτρα φιλάργυρος και του αρέσει να βλέπει το λαό να είναι φτωχός και να υποφέρει;
Και για να φέρουμε τα πράγματα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Φορολογούμαστε -δηλαδή οι γονείς μας φορολογούνται κατά βάσει (απευθύνομαι σε συμφοιτητές τώρα, προς αποφυγήν παρεξηγήσεως για όποιον φορολογούμενο το διαβάσει) και πάμε πανεπιστήμιο χωρίς να πληρώνουμε. Και δεν πληρώνουμε γιατί τα λεφτά των φόρων με κάποιο μαγικό τρόπο πάνε και χρηματοδοτούν το πανεπιστήμιο.
Αυτό γίνεται σε έναν ιδεατό τέλειο κόσμο όπου μπορείς να αγνοείς το συντελεστή τριβής που έχουν τα χρήματα όταν περνάνε πολλά χέρια. Όλο και κάτι θα πάει εκεί που δε θες να πάει και ίσως να μην πάει τίποτα εκεί που ήθελες εσύ να πάει.
Οπότε θέτω κι εγώ το ερώτημα: μήπως θα 'ταν καλύτερο να πληρώναμε για τα πάντα όλα στα ίσια; (και σύσσωμη η αριστερά βγάζει αφρούς και φλύκταινες)
-Και πώς θ' αναδιανέμεται ο πλούτος υπέρ των φτωχών; θα ρωτήσεις
-Αυτή τη στιγμή δε μπορώ ν' απαντήσω, σκέψου εσύ έναν τρόπο... θα σου πω.
Όταν λέει κανείς δημόσια και δωρεάν παιδεία τί εννοεί δηλαδή; Ότι θα προσλάβει το κράτος σκλάβους οι οποίοι θα λειτουργούν την παιδεία μέχρι να εξαντληθούν απ' τη δουλειά και να πεθάνουν; Μήπως νομίζουν ότι υπάρχει ένα κράτος με τόνους και τόνους χρυσάφι στ' αμπάρια του που τους φυλάει ο κρατόδρακος διότι είναι έξτρα φιλάργυρος και του αρέσει να βλέπει το λαό να είναι φτωχός και να υποφέρει;
Και για να φέρουμε τα πράγματα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Φορολογούμαστε -δηλαδή οι γονείς μας φορολογούνται κατά βάσει (απευθύνομαι σε συμφοιτητές τώρα, προς αποφυγήν παρεξηγήσεως για όποιον φορολογούμενο το διαβάσει) και πάμε πανεπιστήμιο χωρίς να πληρώνουμε. Και δεν πληρώνουμε γιατί τα λεφτά των φόρων με κάποιο μαγικό τρόπο πάνε και χρηματοδοτούν το πανεπιστήμιο.
Αυτό γίνεται σε έναν ιδεατό τέλειο κόσμο όπου μπορείς να αγνοείς το συντελεστή τριβής που έχουν τα χρήματα όταν περνάνε πολλά χέρια. Όλο και κάτι θα πάει εκεί που δε θες να πάει και ίσως να μην πάει τίποτα εκεί που ήθελες εσύ να πάει.
Οπότε θέτω κι εγώ το ερώτημα: μήπως θα 'ταν καλύτερο να πληρώναμε για τα πάντα όλα στα ίσια; (και σύσσωμη η αριστερά βγάζει αφρούς και φλύκταινες)
-Και πώς θ' αναδιανέμεται ο πλούτος υπέρ των φτωχών; θα ρωτήσεις
-Αυτή τη στιγμή δε μπορώ ν' απαντήσω, σκέψου εσύ έναν τρόπο... θα σου πω.
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
2 Μήνες;;;
Ουάου. Τελευταία μου ανάρτηση ήταν το Γενάρη. Απ' ότι φαίνεται δεν είμαι και πολύ πορωμένος με το ιστολόγιό μου. Θα βάλω κάτι εύκολο προς το παρόν και ελπίζω πως μετά απ' αυτό θα θέσω σε εφαρμογή τα μεγαλόπνοα σχέδιά μου.
Αυτά που θα πω για σήμερα:
Συνεχώς φτιάχνω στο μυαλό μου μοντέλα κοινωνικού αποκλεισμού συγκεκριμένων ομάδων, αλλά ποτέ δεν τα βγάζω προς τα έξω διότι φοβάμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθώ στην εκάστοτε εν στόχω ομάδα.
Το κάνω λιανά: εγώ λέει όχι θέλει μαθήματα σχολή παρακολουθούν φοιτητές μεγάλα έτη. Εγώ θέλει διώξει φοιτητές από μεγάλα έτη από αμφιθέατρο. Εγώ μετά σκέφτεται: «κι αν εγώ βρεθεί παρακολουθάω όταν εγώ μεγάλο έτος;». Οπότε εγώ ποτέ δε μιλάει.
(Ελεάννα αν ποτέ τύχει και το διαβάσεις αυτό, -πράγμα που αμφιβάλλω αν θα συμβεί ποτέ- απλά θέλω να πώ ότι αυτό έλεγα στο Μανώλη σήμερα, στο ΑΜΑΚ, εσύ απλά δεν το 'πιασες. Ελπίζω με την απλοποιημένη γραφή κι αν τύχει και το διαβάσεις ποτέ, να το πιάσεις...)
Επίσης θέλω να το γυρίσω το ιστολόγιο σε πολυτονικό. Για δυό λόγους:
Τί άλλο...
Α, ναι..! Αποτάσσομαι την αριστερά. Την αριστερά που είναι στο πλευρό του δημοσιοϋπαλληλίσκου που τον πληρώνει το "ΚΡΑΤΟΣ" για να τα ξύνει (το 1/5 του παραγωγικού πληθυσμού της χώρας νομίζω περίπου είναι δημόσιοι υπάλληλοι). Την αριστερά που πιστεύει ότι ήταν Ο.Κ. οι αγρότες που πήραν επιδοτήσεις από την ΕΕ και αντί να κάνουν καμία καλλιέργεια της προκοπής, μπήκαν μέσα και φάγαν ταυτόχρονα τα λεφτά. Μέχρι να ακούσω τίποτα ενδιαφέρον, Τσίπρα είσαι παπάρας. Όσον αφορά την Παπαρήγα, απλά της αλλάζω το όνομά της μετακινώντας το γάμα όσον αφορά την αλφαβητική του θέση, ένα γράμμα παραπέρα. Φαντάζομαι ότι κάνει την ίδια δουλειά, αλλά με λάθος ορθογραφία διότι το Παπαρήδα κανονικά θα 'πρεπε νά 'ναι Παπαρίδα. Τέλοσπάντων.
Α, στις εκλογές επιτροπής έτους στηρίζουμε Μίλτο δαγκωτό, άντε και κάναν Ισίδωρα άμα έχουμε και δεύτερη ψήφο. Αλλά ΌΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Μίλτο, διότι έχει σέξυ επίθετο.
Κλείνοντας, στην επόμενη ανάρτηση θα βάλω μάλλον μερικούς στίχους μου, ελλείψει άλλου υλικού
Υ.Γ.: μία τοποθέτηση για τη Τζούλια. Βασικά καμία, ο Mikeius με καλύπτει πλήρως. Πηγαίντε στο Φάε Ένα Μαλάκα αν σας ενδιαφέρει -πηγαίντε ούτως ή άλλως, έχει χαβαλέ.
Αυτά που θα πω για σήμερα:
Συνεχώς φτιάχνω στο μυαλό μου μοντέλα κοινωνικού αποκλεισμού συγκεκριμένων ομάδων, αλλά ποτέ δεν τα βγάζω προς τα έξω διότι φοβάμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθώ στην εκάστοτε εν στόχω ομάδα.
Το κάνω λιανά: εγώ λέει όχι θέλει μαθήματα σχολή παρακολουθούν φοιτητές μεγάλα έτη. Εγώ θέλει διώξει φοιτητές από μεγάλα έτη από αμφιθέατρο. Εγώ μετά σκέφτεται: «κι αν εγώ βρεθεί παρακολουθάω όταν εγώ μεγάλο έτος;». Οπότε εγώ ποτέ δε μιλάει.
(Ελεάννα αν ποτέ τύχει και το διαβάσεις αυτό, -πράγμα που αμφιβάλλω αν θα συμβεί ποτέ- απλά θέλω να πώ ότι αυτό έλεγα στο Μανώλη σήμερα, στο ΑΜΑΚ, εσύ απλά δεν το 'πιασες. Ελπίζω με την απλοποιημένη γραφή κι αν τύχει και το διαβάσεις ποτέ, να το πιάσεις...)
Επίσης θέλω να το γυρίσω το ιστολόγιο σε πολυτονικό. Για δυό λόγους:
- Το βρίσκω καλαίσθητο
- Ξέρω να γράφω αρκετά καλά σε πολυτονικό.
Τί άλλο...
Α, ναι..! Αποτάσσομαι την αριστερά. Την αριστερά που είναι στο πλευρό του δημοσιοϋπαλληλίσκου που τον πληρώνει το "ΚΡΑΤΟΣ" για να τα ξύνει (το 1/5 του παραγωγικού πληθυσμού της χώρας νομίζω περίπου είναι δημόσιοι υπάλληλοι). Την αριστερά που πιστεύει ότι ήταν Ο.Κ. οι αγρότες που πήραν επιδοτήσεις από την ΕΕ και αντί να κάνουν καμία καλλιέργεια της προκοπής, μπήκαν μέσα και φάγαν ταυτόχρονα τα λεφτά. Μέχρι να ακούσω τίποτα ενδιαφέρον, Τσίπρα είσαι παπάρας. Όσον αφορά την Παπαρήγα, απλά της αλλάζω το όνομά της μετακινώντας το γάμα όσον αφορά την αλφαβητική του θέση, ένα γράμμα παραπέρα. Φαντάζομαι ότι κάνει την ίδια δουλειά, αλλά με λάθος ορθογραφία διότι το Παπαρήδα κανονικά θα 'πρεπε νά 'ναι Παπαρίδα. Τέλοσπάντων.
Α, στις εκλογές επιτροπής έτους στηρίζουμε Μίλτο δαγκωτό, άντε και κάναν Ισίδωρα άμα έχουμε και δεύτερη ψήφο. Αλλά ΌΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Μίλτο, διότι έχει σέξυ επίθετο.
Κλείνοντας, στην επόμενη ανάρτηση θα βάλω μάλλον μερικούς στίχους μου, ελλείψει άλλου υλικού
Υ.Γ.: μία τοποθέτηση για τη Τζούλια. Βασικά καμία, ο Mikeius με καλύπτει πλήρως. Πηγαίντε στο Φάε Ένα Μαλάκα αν σας ενδιαφέρει -πηγαίντε ούτως ή άλλως, έχει χαβαλέ.
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
Στον ύπνο μου είδα ότι έφαγα αράχνη
Σήμερα είδα στον ύπνο μου ότι έφαγα μια αράχνη. Μάλιστα έκατσα σε μια καφετέρια με φίλους, και λέγαμε να πάρουμε κάνα σάντουιτς ή κάτι τέτοιο. Είχε εκτός των άλλων και σαλάτες και αράχνη. Κι εγώ πήρα την αράχνη.
Και μου δίνουν το πιάτο με την αράχνη σ' ένα υπόστρωμα από μαρούλι (και με κάτι άλλα σαλατικά γαρνιτούρα). Η αράχνη ήταν σχετικά μικρή, ήταν μόνο μία, είχε απ' ότι θυμάμαι 20€, ήταν άσπρο βρώμικο σε χρώμα (όπως τα μανιτάρια περίπου). Ήταν στο πιάτο ανάποδα, με τα πόδια διπλωμένα και κομμένο το κεφάλι. Δεν κατάλαβα αν ήταν ψημένη ή ωμή, δεν κατάλαβα τί γεύση είχε ακριβώς. Πάντως απ' τη στιγμή που ξύπνησα και για 2 ώρες μετά σκεφτόμουν σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνω εμετό.
Και μου δίνουν το πιάτο με την αράχνη σ' ένα υπόστρωμα από μαρούλι (και με κάτι άλλα σαλατικά γαρνιτούρα). Η αράχνη ήταν σχετικά μικρή, ήταν μόνο μία, είχε απ' ότι θυμάμαι 20€, ήταν άσπρο βρώμικο σε χρώμα (όπως τα μανιτάρια περίπου). Ήταν στο πιάτο ανάποδα, με τα πόδια διπλωμένα και κομμένο το κεφάλι. Δεν κατάλαβα αν ήταν ψημένη ή ωμή, δεν κατάλαβα τί γεύση είχε ακριβώς. Πάντως απ' τη στιγμή που ξύπνησα και για 2 ώρες μετά σκεφτόμουν σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνω εμετό.
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Σενάριο για τσόντα-splatterιά
Βρισκόμαστε στο 650 μ.Χ., κάπου στη δυτική και ψιλοβόρεια Ευρώπη. Ο "πολιτισμένος" κόσμος βρίσκεται υπό την κατοχή του Χριστιανισμού και όλοι είναι αμαρτωλοί και πρέπει να πέσει φωτιά να τους κάψει. Υπάρχει γενικά φεουδαρχία.
Είναι ένα φέουδο. Είναι φεουδάρχης ένας, είναι η γυναίκα του, είναι και η κόρη του. Δύο παρενθέσεις. Είναι, γιατί αν δεν ήταν δε θα την ανέφερα. Δεύτερη παρένθεση (-()-): είναι κάπου στα 13, σχετιά περιζήτητη νύφη για την εποχή της.
Είναι ένα άλλο φέουδο. Δίπλα και κατά προτίμηση δυτικά από το φέουδο που αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο.
Τέλοσπάντων. Φεουδαρχία. Σκοτεινοί χρόνοι. Οι άνθρωποι ζουν κατά μέσο όρο 35 χρόνια, χέζουν κάτω απ' το παράθυρο της καλύβας τους ή αν είναι τυχεροί σε τσουκάλι που κρατάει ο δούλος. Οι χωρικοί πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους στους αφέντες τους, ή, αν δεν τους φτάνει η σοδειά για να πληρώσουν τους φόρους (που έτσι γινόταν συνήθως διότι εκείνη την εποχή όλα ήταν λάσπες και του πούτσου καλλιεργημένα και το καλοκαίρι φυλλοξήρα και ξυρασία) βασανίζονταν και μετά παλουκώνονταν και αν ήταν τυχεροί πέθαιναν.
Λοιπόν ο κακός [όλοι κακοί ήταν εκείνη την εποχή αλλά τέλοσπάντων (και λέω ότι ήταν όλοι κακοί εκείνη την εποχή διότι και οι χωρικοί που παλουκώνονταν είχαν σκυλιά-γατιά, κι όταν αυτά γεννούσαν κουταβάκια-γατάκια τα σκότωναν, τα πνίγανε ή τα κόβαν με τσεκούρι)], αυτός από το δυτικό φέουδο, αποφασίζει ν' απαγάγει τη φεουδαρχοπούλα.
Στέλνει λοιπόν 4 άντρες και το μαύρο ιππότη. Και αφού αυτοί περνάν στο φέουδο του αποδίπλα, σφάζουν όποιον βρουν στο δρόμο τους (κυρίως χωρικούς-μόνο χωρικούς διότι τίποτ' άλλο εκείνη την εποχή δεν υπήρχε) και λίγους απ' τους 10 "άντρες" που είχε ο άλλος φεουδάρχης για να προστατεύεται (ο μαύρος ιππότης δεν είναι μάυρος, δηλαδή αφρικανός, απλά η πανοπλία του είναι μαύρη - αυτό μας επιτρέπει ασφαλώς να συμπεράνουμε ότι η πούτσα του δεν υπερβαίνει τους 17 πόντους).
Φτάνουν στο κάστρο του φεουδάρχη. Ο μαύρος ιππότης κόβει το δεξί χέρι του φεουδάρχη. Τον κόβει και στην κοιλιά και φαίνονται δύο άντερα. Μετά κατεβαίνει απ' το άλογο και τον γαμάει από κώλο και από άντερο (ο φεουδάρχης στο μεταξύ πεθαίνει). Οι υπόλοιποι βιάζουν τη φεουδάρχισσα και το γιό του φεουδάρχη που είναι 7. Καβαντζώνουν τη φεουδαρχοπούλα που είναι 13 και περιζήτητη νύφη και φεύγουν.
Επιστροφή στο φέουδο του κακού φεουδάρχη, ο οποίος βάζει τον παπά του να τους παντρέψει. Κατόπιν πηδάει τη φεουδαρχοπούλα μιά φοά, αφού βάλει το σιδερά του να της βγάλει το στρινγκ (τότε το στρινγκ ήταν σιδερένιο και το λέγαν ζώνη αγνότητας). Προφανώς μετά παλουκώνει το σιδερά του. Μετά παραβρίσκεται στην ιερά εξέταση και καίει 4-5 μάγισσες, κόβει τα χέρια κι από 3-4 κλέφτες και τους κρεμάει ανάποδα να στραγγίξουν. Κατόπιν ξαναπηδάει τη μικρή.
Η μικρή γκαστρώνεται αλλά επειδή είναι μόνο 13 παθαίνει ρήξη μήτρας και πεθαίνει στη γέννα. Έτσι βγάζει εκτός από όλη τη μήτρα της, μαζί ένα νεφρό, 3 μέτρα άντερο και φαίνεται και το μισό συκώτι. Το μωρό επιβιώνει 3 μέρες μετά, αλλά το σκοτώνει ο κακός φεουδάρχης πάνω στην οργή του διότι είναι κοριτσάκι και δε μπόρεσε ν' αποδείξει τον αντρισμό του.
Μετά από (1800-750=1050 και 3 γενιές τα 100 χρόνια περίπου, μετά 9 γενιές ας πούμε) 1050 χρόνια, ο απόγονος του κακού φεουδάρχη κάνει πρωκτικό σεξ με γκέυ μακακομπαμποίνο και παθαίνει AIDS και ψοφάει.
Ήταν εφευρέτης του AIDS.
Είναι ένα φέουδο. Είναι φεουδάρχης ένας, είναι η γυναίκα του, είναι και η κόρη του. Δύο παρενθέσεις. Είναι, γιατί αν δεν ήταν δε θα την ανέφερα. Δεύτερη παρένθεση (-()-): είναι κάπου στα 13, σχετιά περιζήτητη νύφη για την εποχή της.
Είναι ένα άλλο φέουδο. Δίπλα και κατά προτίμηση δυτικά από το φέουδο που αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο.
Τέλοσπάντων. Φεουδαρχία. Σκοτεινοί χρόνοι. Οι άνθρωποι ζουν κατά μέσο όρο 35 χρόνια, χέζουν κάτω απ' το παράθυρο της καλύβας τους ή αν είναι τυχεροί σε τσουκάλι που κρατάει ο δούλος. Οι χωρικοί πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους στους αφέντες τους, ή, αν δεν τους φτάνει η σοδειά για να πληρώσουν τους φόρους (που έτσι γινόταν συνήθως διότι εκείνη την εποχή όλα ήταν λάσπες και του πούτσου καλλιεργημένα και το καλοκαίρι φυλλοξήρα και ξυρασία) βασανίζονταν και μετά παλουκώνονταν και αν ήταν τυχεροί πέθαιναν.
Λοιπόν ο κακός [όλοι κακοί ήταν εκείνη την εποχή αλλά τέλοσπάντων (και λέω ότι ήταν όλοι κακοί εκείνη την εποχή διότι και οι χωρικοί που παλουκώνονταν είχαν σκυλιά-γατιά, κι όταν αυτά γεννούσαν κουταβάκια-γατάκια τα σκότωναν, τα πνίγανε ή τα κόβαν με τσεκούρι)], αυτός από το δυτικό φέουδο, αποφασίζει ν' απαγάγει τη φεουδαρχοπούλα.
Στέλνει λοιπόν 4 άντρες και το μαύρο ιππότη. Και αφού αυτοί περνάν στο φέουδο του αποδίπλα, σφάζουν όποιον βρουν στο δρόμο τους (κυρίως χωρικούς-μόνο χωρικούς διότι τίποτ' άλλο εκείνη την εποχή δεν υπήρχε) και λίγους απ' τους 10 "άντρες" που είχε ο άλλος φεουδάρχης για να προστατεύεται (ο μαύρος ιππότης δεν είναι μάυρος, δηλαδή αφρικανός, απλά η πανοπλία του είναι μαύρη - αυτό μας επιτρέπει ασφαλώς να συμπεράνουμε ότι η πούτσα του δεν υπερβαίνει τους 17 πόντους).
Φτάνουν στο κάστρο του φεουδάρχη. Ο μαύρος ιππότης κόβει το δεξί χέρι του φεουδάρχη. Τον κόβει και στην κοιλιά και φαίνονται δύο άντερα. Μετά κατεβαίνει απ' το άλογο και τον γαμάει από κώλο και από άντερο (ο φεουδάρχης στο μεταξύ πεθαίνει). Οι υπόλοιποι βιάζουν τη φεουδάρχισσα και το γιό του φεουδάρχη που είναι 7. Καβαντζώνουν τη φεουδαρχοπούλα που είναι 13 και περιζήτητη νύφη και φεύγουν.
Επιστροφή στο φέουδο του κακού φεουδάρχη, ο οποίος βάζει τον παπά του να τους παντρέψει. Κατόπιν πηδάει τη φεουδαρχοπούλα μιά φοά, αφού βάλει το σιδερά του να της βγάλει το στρινγκ (τότε το στρινγκ ήταν σιδερένιο και το λέγαν ζώνη αγνότητας). Προφανώς μετά παλουκώνει το σιδερά του. Μετά παραβρίσκεται στην ιερά εξέταση και καίει 4-5 μάγισσες, κόβει τα χέρια κι από 3-4 κλέφτες και τους κρεμάει ανάποδα να στραγγίξουν. Κατόπιν ξαναπηδάει τη μικρή.
Η μικρή γκαστρώνεται αλλά επειδή είναι μόνο 13 παθαίνει ρήξη μήτρας και πεθαίνει στη γέννα. Έτσι βγάζει εκτός από όλη τη μήτρα της, μαζί ένα νεφρό, 3 μέτρα άντερο και φαίνεται και το μισό συκώτι. Το μωρό επιβιώνει 3 μέρες μετά, αλλά το σκοτώνει ο κακός φεουδάρχης πάνω στην οργή του διότι είναι κοριτσάκι και δε μπόρεσε ν' αποδείξει τον αντρισμό του.
Μετά από (1800-750=1050 και 3 γενιές τα 100 χρόνια περίπου, μετά 9 γενιές ας πούμε) 1050 χρόνια, ο απόγονος του κακού φεουδάρχη κάνει πρωκτικό σεξ με γκέυ μακακομπαμποίνο και παθαίνει AIDS και ψοφάει.
Ήταν εφευρέτης του AIDS.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
